عبرت های روزگار، ص: 194
جواب گفت: من نيز اگر چه در اين شهر غريبم اما با شعر و شاعری غريب نيستم.
من نيز شاعرم و دوستدار شعر.
عنصری گفت: بسيار خوب امتحان می كنيم.
فردوسی پرسيد: چگونه؟
عنصری گفت: ما سه تن هستيم و هر كدام مصرعی می سراييم، و تو نيز مصراع چهارم. و بدينسان، يك رباعی مشترك ساخته ايم.
و فردوسی آمادگی خويش را اعلام نمود.
عنصری اينگونه آغاز كرد:
مانند رُخَت گل نَبُود در گلشن
عَسْجُدی چنين دنبال كرد:
مانند قَدَت سرو نباشد به چمن
و فرخی هم ادامه داد:
مژگانت همی گذر كند از جوشن
و فردوسی هم بلافاصله افزود:
مانند سَنانِ گيو در جنگ پَشَن «1» و هر سه مبهوت ماندند. و يافتند كه وی در شاعری دستی دارد و توانمند است.
و البته، فردوسی، همچنان در حماسه سرايی بی نظير مانده است.
و شاعران فراوانی كوشيدند تا خويش را به پايه وی رسانند، ولی نتوانستند.
يكی می گفت: از شمار اين شاعران سعدی بوده است. كه سروده هايی نيز سرود، اما گُل نكرد.
و گفته اند شبی فردوسی را به خواب می بيند. و از حماسه سازی خود
______________________________ (1) سَنان نيزه است. و گيو يكی از پهلوانان. و پَشَن نيز يكی از جنگ هاست.