عقل: محرم راز ملكوت، ص: 378
[129 (بدون ذكر نام معصوم)؛ و در شرح اصول كافی، ج 9، ص 372، به صورت كما قيل آورده است.]
[ (36). سعدی شيرازی در بوستان می گويد:
يكی زهره خرج كردن نداشت |
زرش بود و يارای خوردن نداشت |
|
نه خوردن كه خاطر بر آسايدش |
نه دادی كه فردا به كار آيدش |
|
شب و روز در بند زر بود و سيم |
زر و سيم در بند مرد لئيم |
|
بدانست روزی پسر در كمين |
كه ممسك كجا كرد زر در زمين |
|
ز خاكش برآورد و بر باد داد |
شنيدم كه سنگی در آن جا نهاد |
|
جوانمرد را زر بقايی نكرد |
به يك دستش آمد به ديگر بخورد |
|
كزين كم زنی بود ناپاك رو |
كلاهش به بازار و ميزر گرو |
|
نهاده پدر چنگ در نای خويش |
پسر چنگی و نايی آورده پيش |
|
پدر زار و گريان همه شب نخفت |
پسر بامدادان بخنديد و گفت: |
|
زر از بهر خوردن بود ای پدر |
ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر |
|
زر از سنگ خارا برون آورند |
كه با دوستان و عزيزان خورند |
|
زر اندر كف مرد دنياپرست |
هنوز ای برادر به سنگ اندرست |
|
چو در زندگانی بدی با عيال |
گرت مرگ خواهند از ايشان منال |
|
چو چشمار و آنگه خورند از تو سير |
كه از بام پنجه گز افتی به زير |
|
بخيل توانگر به دينار و سيم |
طلسمی است بالای گنجی مقيم |
|
از آن سال ها می بماند زرش |
كه لرزد طلسمی چنين بر سرش |
|
به سنگ اجل ناگهش بشكنند |
به آسودگی گنج قسمت كنند |
|
پس از بردن و گرد كردن چو مور |
بخور پيش از آن كه خوردت كرم گور |
|
سخن های سعدی مثال است و پند |
به كار آيدت گر شوی كاربند |
|
دريغ است از اين روی برتافتن |
كز اين روی دولت توان يافتن. |
|
]