گناهكارى كه هر گونه بىمهرى را در حق خود روا داشته است و خود را از زحمات حضرت حق محروم ساخته است و گناه آن قدر عظيم شده است كه علاوه بر عذاب اخروى بايد به حدود الهى دنيوى نيز عذاب شود اما در اجراى حدود وجود مبارك حضرت حق به قدرى رحمت و مهر و كرامت خود را جلوه داده است كه هر گناهكارى اگر با توجه و دقت به اين لطايف بنگرد از گناه خود خجالت كشيده و شرمنده لطف و محبت و رحمت حضرت ارحم الراحمين شده و عذاب درونى او را بس خواهد بود .
شگفتا ! كه گناهكار نيز در حريم الهى داراى احترام است و مورد مهر و محبت واقع مىشود .