جلوه‏اى بى‏نظير از عشق و محبّت

سدير صيرفى از حضرت امام صادق عليه السلام روايت مى‏كند كه آن حضرت فرمود :براى على بن الحسين عليه السلام جز چهار تن شيعه نبود ، سدير مى‏گويد به حضرت گفتم : فدايت شوم نام آنان را براى من بيان كن ، فرمود : سعيد بن مسيّب ، يحيى بن ام طويل ، ابو حمزه ثمالى و ابوخالد كابلى .
اى سدير ! چون روز قيامت بر پا شود و خداى تعالى اولين و آخرين را در عرصه‏گاه قيامت گرد آورد ، ندا كننده‏اى ندا دهد : كجاست على بن الحسين زينت عبادت‏كنندگان ؟
آن حضرت را در جامه‏اى كه پايين بدن را مى‏پوشاند و دو بُرْد شبيه احرام بياورند ، آن‏گاه خداى تعالى به آن حضرت مى‏فرمايد : به سوى بهشت بشتاب زيرا تو را در پيشگاه ما هيچ حساب و كتابى نيست ، پس آن حضرت راه بهشت را طى كند تا بر در بهشت مى‏رسد و مى‏ايستد ، خطاب مى‏رسد : با اين كه تو را اجازه ورود به بهشت داديم سبب توقف و ايستادنت چيست ؟ عرض مى‏كند : دوستانم را به من بسپاريد تا آنان را به بهشت درآورم ، پس سعيد بن مسيّب و يحيى بن ام طويل و ابو حمزه ثمالى و ابوخالد كابلى را مى‏آورند و خدمت آن حضرت قرار مى‏دهند ، آن چهره تابناك معنويت و كرامت كه كمال محبّت و عشق را نسبت به دوستانش دارد ابتدا آنان را به بهشت در مى‏آورد و خود به دنبال آنانوارد بهشت مى‏شود.