در خطبه 86 مىگوید :«عِبادَ اللّهِ! انّ مِنْ احَبّ عِبادِاللّهِ الَیْهِ، عَبْدا اعانَهُ اللّهُ عَلى نَفْسِهِ» ؛مىدانید محبوبترین بنده نزد خدا چه کسى است؟ بندهاى که خدا او را براى تسلّط بر نَفْسش کمک کرده باشد، مگر بدون قدرت خدا مىتوان به نفس مسلّط شد، مگر بدون عنایت خدا مىتوان به خواستههاى نفس مسلّط شد، کسى که به نفسش مسلّط است، محبوب خداست.«فَاسْتَشْعَرَ الحُزْنَ» ؛ کسى که به نفسش مسلّط است، هر وقت نگاهش مىکنى، مىبینى شعارش غصّه و اندوه است. همیشه براى رسیدن به خدا اندوه و غصّه مىخورد. براى رسیدن به مولا دائم مىگوید : کِى مىرسد؟ هنوز نرسیده است؟ ناراحت و غصّهدار است، من چه زمانى به محبوبم مىرسم؟ از کجا باید بفهمد که به محبوبش رسیده است؟ از درون خودش.