آثار نفخات الهى

هر کسى را که فرصت دمیدن این نفخه را غنیمت بداند، در ابتداى کار دنبال دمنده نفخه حرکت مى‏کند. چه کسى بود مرا به وجود آورد؟ چه کسى دم به این عالَم زد و مرا از نیستى به هستى کشاند؟ چه کسى به من عقل داد؟ خدا را پیدا مى‏کند، خدا را که پیدا کرد، به وجود مقدّس او مى‏گوید: براى چه مرا آوردى؟ وجود مقدّس او مى‏گوید: براى خودم تو را آوردم. حال براى این که با تو معیّت پیدا کنم چه کنم؟ تکالیف و حلال و حرام براى انسان بیان مى‏شود، دم‏هاى دیگر الهى به صورت الهامات قلبى و نفسى دمیده مى‏شود، به صورت قرآن کریم، گفته‏هاى پیغمبر و امامان، به صورت حکم‏هاى مرجع تقلید واجد شرایط دمیده مى‏شود.وقتى عبد بخواهد، به این نفخه‏ها علاقه داشته باشد از پس همدیگر مثل سیل و دریا به طرف او عنایت مى‏شوند. این جاست که عبد از حالت جهل به حالت علم، از حالت سوء خُلق به حُسن خُلق، از دنیا به آخرت، از خویش به خدا شروع به حرکت کردن و مسافرت کردن مى‏کند، اما تا کجا مى‏تواند سفر کند؟ تا لقاى حق.