كاسب و تاجر چنان كه در آداب كسب و تجارت بيان شده است ، بايد برخوردشان با مردم بر اساس خوشخلقى و نرمى و خوشرفتارى باشد تا رزق و روزى به سويشان جلب شود و بر نصيب و قسمت آنان افزوده گردد . اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد : « فِى سَعَةِ الأخْلاَقِ كُنُوزُ الأرزَاقِ » . گنجهاى رزق و روزى در گشادهرويى و اخلاق خوب است .
حضرت امام صادق عليه السلام مىفرمايد : « حُسنُ الخُلُقِ يَزِيدُ فِى الرِّزقِ » . اخلاق خوب به رزق و روزى مىافزايد .
كاسب و تاجر بايد در گفتارِ كسبى و تجارتى خود با مشتريان مانند مراحل ديگر از دروغ و تدليس و تعريف بىجا از جنس و بهويژه از دست بردن به حرام و آلوده كردن خريد و فروش بپرهيزند .
كاسب و تاجر بايد هنگام كشيدن وكيل كردن و پيمانه نمودن و متر كردن چه در فروش ، چه در خريد از مردم كم نگذارند و حقوق آنان را پايمال ننمايند ،
. . . وَلاَ تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ . . ..
. . . و از اجناس و اموال و حقوق مردم مكاهيد . . .
اگر از كسى طلبكارند و بدهكار به مضيقه و مشكل دچار شده ، به او تا مدتى كه قدرت پرداخت دارد مهلت دهند و از تصرف تنها خانه ملكى او كه پناهگاه وى و زن و فرزندش مىباشد بپرهيزند كه تصرف خانه مديون در حالى كه سرپناهى جز آن ندارد كمال بىمهرى و سنگدلى است ، وَإِن كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَى مَيْسَرَةٍ . . .. و اگر [ بدهكار ] تنگدست بود [ بر شماست كه ] او را تا هنگام توانايى مهلت دهيد . . . كاسب و تاجر مؤمن بايد در سود بردنش از داد و ستد كسبى ، انصاف و رحم را نسبت به مشتريان رعايت كند و از گرانفروشى بهويژه زمانيكه مردم نيازمند به جنسى هستند بپرهيزد . گرانفروشى تا جاييكه بر مردم به خصوص طبقات ضعيف فشار و ناراحتى وارد كند ، يقيناً از موارد بىمهرى است و حضرت حق از چنين كاسب و تاجرى بيزار و برى است .