باغ آباد و زيارت عاشورا

 در يكى از مناطق كشاورزى جهت تبليغ دين در ايام تابستان دعوت داشتم ، سخنرانى پيش از نماز مغرب و عشا بود ، روزى پس از پايان جلسه پيرمردى نورانى و باحال كه گفتند عمرش متجاوز از صد و ده سال است به من مراجعه كرد و گفت : دوست دارم هر روزى كه خود مى‏خواهيد براى صرف نهار به باغ من در چند كيلومترى اين منطقه بياييد ، دعوتش را پذيرفتم ، بخشى از راه را كه نزديك باغ بود پياده رفتم ، باغ‏هاى دو طرف جاده با درختانش از محصول و ميوه خالى بود يا ميوه و محصولش اندك و كم بود ولى هنگامى كه وارد باغ آن مرد نورانى و چهره ملكوتى شدم ، ديدم زير اكثر درختان به خاطر سنگينى شاخه‏ها از كثرت ميوه و محصول دو شاخه گذاشته‏اند بسيار تعجب كردم ، از صاحب باغ سبب بى‏محصولى يا كم محصولى باغ او را پرسيدم گفت : من سه برنامه را از ابتداى جوانى نسبت به اين باغ كه جزء منابع هزينه زندگى من است رعايت كرده‏ام ،
اولاً : پس از فروش ميوه و تأمين هزينه زندگى خمس مالم را پرداخت كرده‏ام ،
ثانياً : كنار هر درختى بارها زيارت عاشوراى حضرت حسين عليه السلام را خوانده و پاى خاك درخت اشك ريخته‏ام ،
ثالثاً : هر روز تابستان كه در باغ هستم در باغ را به روى همه باز مى‏گذارم تا به راحتى بتوانند به باغ درآيند و از محصولش در حدّ لازم استفاده كنند و چون هنگام عصر از باغ به طرف خانه مى‏روم به اندازه‏اى كه بتوانم ميوه در سبد يا كيسه‏اى مى‏ريزم و در مسير باغ به خانه به هركس مى‏رسم ميوه هديه مى‏كنم و بركت و پر محصولى اين باغ را در هر سال از اين سه برنامه مى‏دانم .
آرى ؛ بر اساس آيات قرآن مجيد و روايات  :مَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِى سَبِيلِ اللّه‏ِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِى كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِاْئَةُ حَبَّةٍ وَاللّه‏ُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ وَاللّه‏ُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ .
مَثَل آنان كه اموالشان را در راه خدا انفاق مى‏كنند ، مانند دانه‏اى است كه هفت خوشه بروياند ، در هر خوشه صد دانه باشد و خدا براى هر كه بخواهد چند برابر مى‏كند و خدا بسيار عطا كننده و داناست . إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لأَنفُسِكُمْ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا . . ..
اگر نيكى كنيد به خود نيكى كرده‏ايد ، و اگر بدى كنيد به خود بدى كرده‏ايد . . .
حضرت امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد  :« فَالْمُؤمِنُونَ هُمُ الذِينَ يُضاعِفُ اللّه‏ُ لَهُمْ الحَسَناتِ لِكُلِّ حَسَنَةٍ سَبْعِينَ ضِعْفاً فَهذا مِنْ فَضْلِهِمْ وَيَزِيدُ اللّه‏ُ المؤمِنَ فِى حَسَناتِهِ عَلى قَدْرِ صِحَةِ إيمانِهِ أَضْعَافَاً مُضاعَفَةً كَثِيرَةً وَيَفْعَلُ اللّه‏ُ بِالْمُؤمِنينَ ما يَشاءُ ».
مؤمنان آنانى هستند كه خدا بر حسناتشان مى‏افزايد ، در برابر هر حسنه‏اى هفتاد حسنه و خدا حسنات مؤمن را بر پايه اندازه سلامت ايمانش به چندين برابر مى‏افزايد و خدا نسبت به مؤمنان هر چه بخواهد انجام مى‏دهد . حضرت صادق عليه السلام مى‏فرمايد :
هنگامى كه مؤمن عملش را نيكو انجام دهد خدا بر عملش مى‏افزايد ، بر هر عملى هفتصد برابر و اين بر پايه گفتار خداست كه مى‏فرمايد : وَاللّه‏ُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ .
پس اعمالى كه انجام مى‏دهيد به خاطر پاداش الهى خوب و نيكو انجام دهيد ، راوى مى‏گويد : به حضرت امام صادق عليه السلام گفتم : احسان چيست ؟ حضرت فرمود : هنگامى كه نماز مى‏خوانى ركوع و سجودت را نيكو بجا آر و زمانى كه روزه مى‏گيرى از هرچه سبب فساد روزه‏ات مى‏شود بپرهيز و وقتى به حج مى‏روى آنچه در حج و عمره بر تو حرام شده از آن اجتناب كن و هر عملى را كه براى خدا انجام مى‏دهى بايد از آلودگى پاك و پاكيزه باشد.