جزاى ناشكرى از نعمت دين‏

 اگر چراغ اسلام و اهل‏بيت عليهم السلام در اين مملكت خاموش شود، خدا اين چراغ را در جاى ديگرى روشن مى‏كند.  «إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ»  شما را رد مى‏كنم و جامعه نويى مى‏آورم و چراغ دين و قرآن را به آنجا مى‏برم. اگر شما نمى‏خواهيد، از شما مى‏گيرم. در سوره مائده مى‏فرمايد:  «يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِى اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ»
اين آيه را همه، سنى و شيعه نوشتند كه خطاب به اعراب است كه اگر شما به دين پشت كنيد و رابطه خود را با دين من قطع كنيد، در آينده‏اى نه چندان دور، ملتى را مى‏آورم كه آنها را دوست دارم و آنها نيز عاشق من هستند.
چه خوش بى مهربونى هر دو سر بى             كه يك سر مهربونى درد سر بى
اين مهربانى نيز هر دو سر است. «أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»  مشت آنان در مقابل كافران گره كرده است و پايين نمى‏آيد؛ چون نمى‏ترسند. اما نسبت به مردم مؤمن كمال تواضع را دارند. وقتى كه پيغمبر صلى الله عليه و آله اين آيه را خواندند، شخص عربى گفت: اين قومى كه خدا مى‏گويد بعداً مى‏آورم، چه قومى است؟ هم تفاسير اهل سنت دارد و هم تفاسير شيعه كه رسول خدا صلى الله عليه و آله دست خود را روى شانه سلمان گذاشتند، فرمودند: از هم‏شهرى‏هاى اين مرد هستند.