مقدمات كليم الله شدن حضرت موسى عليه السلام‏

از ابن عباس نقل شده: مسير مصر تا مدين را از كوه‏ها و تپه‏هايى كه كسى او را نبيند، آمد. در اين مسير چيزى براى خوردن نمى‏يافت، به قدرى علف سبز بيابان خورده بود كه سبزى علف از پوست شكمش خود را نشان مى‏داد.  به بيرون شهر مدين رسيد. قرآن از اينجا به بعد را مى‏گويد. ديد چوپان‏ها دارند آب مى‏كشند تا گوسفندها را آب دهند. صداى دو دختر نيز مى‏آيد كه داشتند حرف مى‏زدند. معلوم شد كه چرخ سنگين است و اين‏ها نمى‏توانند درون چاه بياندازند، آمد از پشت سر گفت: كنار برويد، من آب مى‏كشم. آب كشيد و دختران گوسفندها را آب دادند. دختران به حضرت شعيب عليه السلام گفتند: پدر! ديگر لازم نيست ما به صحرا و دنبال گوسفندها برويم؛ چون جوانى را آنجا ديديم كه:  «قَالَتْ إِحْدَيهُمَا يأَبَتِ اسْتْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتْجَرْتَ الْقَوِىُّ الْأَمِينُ»  او را كارگر خود قرار بده، اين شخص بهترين كسى است كه مى‏تواند در زندگى ما بيايد؛ چون دو صفت دارد: نخست اين كه خيلى پرقدرت است و ديگر اين كه امين است.
 نظر قرآن در روابط اجتماعى مردان و زنان‏

حضرت شعيب عليه السلام به يكى از دختران خود گفت: برو او را صدا كن تا بيايد. خدا در قرآن مى‏فرمايد: اين دختر جوان، نه با ناز راه مى‏رفت، نه با غمزه، نه با طنّازى و نه طورى كه نظر نامحرمى را جلب كند، بلكه «تَمْشِى عَلَى اسْتِحْيَآءٍ»   اين دختر در كمال حيا به صحرا آمد.  يعنى دختران! جوان‏ها! اگر مملكتى فاسد شود، تقصير آن به گردن شهوت رهاى شماست. آيه اين را مى‏خواهد بگويد و گر نه براى چه از دخترى كه چند هزار سال قبل بوده و مرده است، اين گونه حرف مى‏زند. براى چه كسى حرف مى‏زند؟ به چه كسى دارد مى‏گويد؟ به مردم دنيا مى‏گويد: حضرت موسى عليه السلام در بيابان خلوت، بهترين جا براى رابطه نامشروع، هر دو در قلّه شهوت، هيچ كس نيست كه ببيند، حضرت موسى عليه السلام با چهره و هيكل زيبا، هر دو مى‏توانستند هر كارى بكنند، اما هر دو مى‏دانستند كه عالم حريم و محضر خداست و همه ما مردنى هستيم. فردا محاكمات شهوت، مال و مقام، محاكمات سنگينى است. قرآن با تعريف كردن از اين دختر مى‏گويد: نابودى معنوى و فساد كشور به گردن جوانان، دختران و زنان بى‏حياست و اگر اين روابط نامشروع گسترده‏تر شود، در آينده‏اى نزديك، چراغ دين در مملكت خاموش خواهد شد.