انسان بايد در اين ميدان مدام تمرين داشته باشد؛ چون سبك جملات قرآن و روايات نشان مىدهد كه اين تمرينات بايد مداوم باشد؛ يعنى تا آخر عمر انسان ادامه پيدا كند و مقطعى نباشد و در بقيه زمانها تعطيل شود كه چون دلم به خاطر چيزى خوش است، مدتى خدا را عبادت كنم و بعد به خاطر چيزى ناخوش شده، عبادت را رها كنم؛ چون اگر رها كنم، ديگر از شركت در مسابقه قيامت محروم مىشوم و وقتى تمرين نكنم، توان شركت در مسابقه از دستم مىرود.
اين ديدگاه وجود مبارك اميرالمؤمنين عليه السلام درباره دنيا است، اما قيامت كه روز مسابقه است و جام قرارداده شده براى مسابقه دهندگان كه بهشت است:
«وَ غَداً السِّباقَ و السَّبَقَةُ الْجَنَّةُ وَ الغايَةُ النّار» فردا روز مسابقه و جايزه مسابقه دهندگان بهشت است. كسى كه در دنيا تمرين نداشته باشد،نمىتواند روز قيامت در مسابقه شركت كند، پس عاقبت او آتش است. اين ديدگاه نخست اميرالمؤمنين عليه السلام است.