خشم و غضب

بدون ترديد خشم و غضب در غير مورد حق ، و عصبانيت و از كوره در رفتن در برابر پيشامدها ، يا اشتباه زن و فرزند و اقوام ، يا آزار غافلان و جاهلان از برادران دينى ، حالتى شيطانى و برنامه اى ابليسى و كارى ناپسند و عملى ناشايسته است .فرو خوردن خشم و خوددارى از عصبانيت براى هر مسلمانى لازم و ضرورى است ، چرا كه انسان در فضاى خشم و غضب دچار بسيارى از معاصى و گناهان مى شود ، و چه بسا مرتكب اعمالى شود كه جبرانش غيرممكن و يا محال باشد .فرو خوردن خشم و عفو كردن مردم و نيكى به آنان از نشانه هاى مردم باتقوا ، و موجب محبوبيت انسان نزد حضرت حق است . . . . وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُـحْسِنِينَ . رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمودند :اِذَا غَضِبَ اَحَدُكُمْ وَهُوَ قائِمٌ فَلْيَجْلِسْ ، فَاِنْ ذَهَبَ عَنْهُ الْغَضَبُ وَاِلاَّ فَلْيَضْطَجِعْ . هرگاه يكى از شما خشمگين شد در حالى كه ايستاده است بايد بنشيند ، اگر خشمش در حال نشستن برطرف شد چه خوب ورنه به پهلو دراز بكشد.رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) به اميرالمؤمنين (عليه السلام) سفارش كرد :لاَ تَغْضَبْ فَإذَا غَضِبْتَ فَاقْعُدْ ، وَتَفَكَّرْ فِى قُدْرَةِ الرَّبِّ عَلَى الْعِبادِ وَحِلْمِهِ عَنْهُمْ ، وَاِذَا قِيلَ لَكَ ، اتَّقِ اللهَ فَانْبِذْ غَضَبَكَ ، وَارْجِعْ حِلْمَكَ . خشمگين مشو ، اگر غضب كردى بنشين ، و در قدرت خداوند نسبت به بندگانش و بردبارى او در برابر آنان بينديش ، و اگر در آن حال به تو گفته شد : خدا را پروا كن ، غضب و خشمت را كنارى بينداز و به حلم و بردباريت باز گرد.امام على (عليه السلام) فرمودند :ايّاكَ وَالْغَضَبَ ، فَاَوَّلُهُ جُنونٌ ، وَآخِرُهُ نَدَمٌ . بر تو باد كه از غضب بپرهيزى كه ابتدايش ديوانگى و پايانش پشيمانى است.حضرت باقر (عليه السلام) فرمودند :مَنْ كَظَمَ غَيْظاً وَهُوَ يَقْدِرُ عَلى اِمْضائِهِ حَشَا اللهُ قَلْبَهُ اَمْناً وَاِيماناً . كسى كه خشمش را فرو خورد در حالى كه قدرت بر به كار گيرى آن را دارد ، خداوند قلبش را از امن و ايمان پر مى كند.حضرت صادق (عليه السلام) فرمودند :اَلْغَضَبُ مِفْتاحُ كُلِّ شَرٍّ. خشم كليد هر شرى است.

برگرفته از کتاب توبه آغوش رحمت