كسى كه عمر و سرمايههاى كنار عمر را برابر با طرح و خواسته خدا هزينه مىكند، وجود مبارك حضرت باقر عليه السلام او را پرقيمتتر از گران بهاترين گوهر دانسته و از نظر ارزش، او را موجودى كميابتر از اكسير اعظم معرفى مىكند. متن گفتار حضرت باقر عليه السلام به اين مضمون است: «وَ رَجُلٌ قَرَأَ القُرآنَ فَوَضَعَ دَواءَ القُرآنِ عَلى داءِ قَلبِهِ فَأسْهَرَ بِهِ لَيْلَهُ وَ أَظْمَأَ بِه نهارَهُ وَ قَام بِهِ فِى مَسَاجِدِه وَ تَجَافى بِهِ عَنْ فِراشِهِ»
و ديگر مردى است كه قرآن خواند و داروى قرآن را بر دل دردمندش نهد و براى (خواندن و به كار بستن و دقت در معانيش) شب زندهدارى كند و روزش را به تشنگى به سر برد و در هنگام نمازهايش بدان قيام كند و از بستر خواب به خاطر آن دورى گزيند.
قلب پاك و دل بيمار
انسانى است كه به سراغ قرآن و نقشه خدا رفته تا زندگى پاكى داشته باشد، يعنى تدبير و طرح خدا براى زندگى پاك، لذا با قرآن مجيد رابطه برقرار مىكند و به كمك آيات آن، تمام بيمارىهاى قلب خود را ريشه كن مىكند. قرآن را مىفهمد، آن را وارد قلب خود مىكند، دل را با داروى قرآن و نورانيت آن و اين نسخه شفابخش الهى علاج مىكند. بعد از مدتى، داراى دلى بىحسد، بىكينه، بىكبر، بىريا، بىغرور و بىبخل مىشود و به فرموده حضرت صادق عليه السلام قلب او «حرم الله» مىشود. دل وقتى «حرم الله» شد، قابل مقايسه با كعبه نيست. در ارزيابى اين دل و كعبه، رسول خدا صلى الله عليه و آله اين دل را بر كعبه مقدم دانسته است. امام صادق عليه السلام نيز مىفرمايد:«القَلبُ حَرَمُ اللّهِ فَلا تَسكُن حَرَمَ اللّه غَيرُ اللّه»
اگر حرم خدا نباشد، پس بت خانه است، چون ديگر خانه سومى نداريم؛ يا دل حرم خدا است، يا بتكده. مولوى مىگويد:
مادر بتها، بت نفس شماست زانكه آن بت مار و اين بت اژدهاست
وقتى من به طور جدّ پول، شهوت، صندلى، مقام و خودم را بر خدا مقدم بدانم، معلوم است كه من بت پرست هستم. «أَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَوَيهُ» كسى ممكن است يك بت را بپرستد، مردم مكه سيصد و شصت بت را مىپرستيدند، من نيز شش بت را مىپرستم؛ بت خود، پول، شهوت، مقام، دوست و آن چيزى كه در برابر خدا قرار مىگيرد و من در برابر او سجده و فروتنى مىكنم و آن شكلى كه مىخواهد، من به آن شكل خودم را صورت مىدهم. اين چنين شخصى، بت من مىشود.