تمام بودن دلايل اثبات ولايت‏

اميرالمؤمنين عليه السلام در «نهج البلاغه» مى‏فرمايد: با كتاب‏هايى كه پروردگار از جانب خود نازل كرده است و در آنها دلايل آشكار خود را بيان و آيات ظاهر خود را قرار داده است، ديگر چه عذرى براى كسى در روز قيامت باقى مى‏ماند كه خود را به خاطر ورشكستگى معنوى و براى اين چند روز دنيا، معذور نشان دهد؟

تنها اين زندانبان نبود كه در خلوت دفتر زندان، به صقر بن ابى دلف مى‏گويد:

مولاى بر حق من امام هادى عليه السلام است، نه متوكل، متوكل كيست؟ مگر شخص شيطان صفت، مفسد، آلوده و گنهكار، حقّ ولايت بر مردم را دارد؟ فاسد كه نمى‏تواند مقام مولويت بر عباد خدا را عهده‏دار باشد:

«النَّبِيُّ أَوْلى‏ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ»

ولايت از آنِ پاكان عالم، انبياى خدا، ائمه طاهرين، فقهاى واجد شرايط الهى و اسلامى است.