انسان نمازگزار، ظرف ارزش الهى است و از آنجا كه در آيات قرآن، از نماز، به عنوان يك عمل بسيار پر قيمت الهى ياد شده و در روايات، از نماز به عنوان محبوبترين عمل در پيشگاه حضرت عزت ياد شده، بايد گفت كه متصل به نماز و بپا دارنده آن از اين فيض عظمى و چشمه الهى كسب ارزش مىكند.
نمازگزار از دو ناحيه واجد عالىترين ارزش است: از طرفى به خاطر برپاداشتن نماز واجد شرايط، مجبور است كه بسيارى از محرمات ظاهرى از قبيل مال حرام، لباس غصبى، مكان غصبى، آب و خاك غير مباح و لقمه حرام را ترك كرده و از جهت ديگر ملزم است قسمت اعظمى از محرمات باطنى، از قبيل كبر و حسد و ريا و نفاق و خدعه و شر و عجب و حقد و كينه را ترك نمايد.
و از طرفى با اتصال به آداب قلبيه و روحيه نماز، به كسب حسنات و فضايل از قبيل مراقبه، محاسبه، توجه، ذكر، خلوص، پاكى، صافى نايل مىگردد و اين بهرهها كه از بركت نماز نصيب او مىشود بهرههاى الهى است؛ پس با ترك محرمات، واجد تقوا و با اقامه نماز، دارنده نيكىها مىگردد و تقوا باعث اين است كه، گرامىترين بنده شود و نيكىها باعث اين است كه، به مقام «لى مع اللهى» برسد و چه ارزشى در عالم وجود بالاتر از مقام تقوا و مقام «لى مع اللهى» است؟
[إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ]
بىترديد گرامىترين شما نزد خدا پرهيزكارترين شماست.
[إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ]
بىترديد خدا با كسانى مىباشد كه پرهيزكارى پيشه كردند و كسانى كه [از هر جهت] نيكوكارند.
آرى، به فرموده قرآن مجيد، نماز بازدارنده انسان از فحشا و منكرات «3» و به فرموده معصوم عليه السلام نماز معراج مؤمن است.