كدام نماز مردود است؟

چه بسيار مردمى كه عمرى به خود زحمت مى‏دهند و به اجراى برخى از احكام خدا قيام مى‏كنند، ولى زحمات آنان به فرموده قرآن مجيد [هَباءً مَنْثُوراً] مى‏گردد.

اينان كسانى هستند كه يا از ايمان برخوردار نيستند مانند منافقين، يا اهل هر نوع گناه و معصيت‏اند مانند فاسقين، يا شرايط صحت و قبولى عمل را رعايت نمى‏كنند مانند مردمى كه به احكام الهى اهميت نمى‏دهند.

قرآن مجيد در سوره ماعون مى‏فرمايد:

[فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ* الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ* وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ‏].

پس واى بر نمازگزاران* كه از نمازشان غافل و نسبت به آن سهل‏انگارند.*

همانان كه همواره ريا مى‏كنند* و از [دادن‏] وسايل و ابزار ضرورى زندگى [و زكات، هديه و صدقه به نيازمندان‏] دريغ مى‏ورزند.

بدون شك منافقان و فاسقان و آنان كه شرايط صحت و قبولى نماز را رعايت نمى‏كنند از مصاديق بارز آيات سوره ماعون هستند.

نماز را هر كسى فراخور قدرت و استعدادش، بايد با صورت و سيرت كامل به محضر حضرت حق ببرد ورنه از طرف معبود عالم مردود است.

امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد:

وقتى بنده نماز را به وقت خودش به جاى آورد و بر شرايط و حقيقت آن محافظت نمايد، به صورت نورى پاكيزه به مقام قرب حركت مى‏كند و به صاحبش مى‏گويد: مرا حفظ كردى، خداوند تو را حفظ كند.

و اگر نماز را به وقتش نخواند و بر آن و شرايطش محافظت ننمايد، به صورت سياه و تاريكى به او برمى‏گردد و مى‏گويد: مرا ضايع كردى، خداوند ضايعت كند.

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمودند:

دو نفر از افراد امت من براى نماز به پا مى‏خيزند و ركوع و سجود نماز هر دو يكى است، ولى بين دو نماز آنان فاصله هم چون بين آسمان و زمين است، آن گاه اشاره به مسئله خشوع شد.

در قسمتى از يك روايت قدسى آمده:

وَرُبَّما صَلَّى الْعَبْدُ فَاضْرِبُ بِها وَجْهَهُ وَاحْجُبُ عَنّى صَوْتَهُ اتَدْرى مَنْ ذلِكَ؟

يا داوُدَ ذاكَ الَّذى يَكْثُرُ الْالْتِفاتَ الى‏ حَرَمِ الْمُؤمِنينَ بِعَيْنِ الْفِسقِ وَذاكَ الَّذى‏

يُحَدِّثُ نَفْسَهُ انْ لَوْ وُلّىَ امْراً لَضَرَبَ فيهِ الرِّقابَ ظُلْماً

چه بسا عبدى كه نماز مى‏خواند و من آن نماز را به صورتش مى‏زنم و بين خود و صدايش حجاب قرار مى‏دهم، مى‏دانى چنين عبدى كيست؟

اى داود! آن نمازگزار كسى است كه به ناموس مردم مؤمن زياد با ديده گناه نظر مى‏كند و به خودش مى‏گويد: اگر صاحب قدرتى شدم گردن مردم را مى‏زنم آن هم به ستم!!

يا مُوسى‏ لااقْبَلُ الصَّلاة الّا مِمَّنْ تَواضَعَ لِعَظَمَتى وَالْزَمَ قَلْبَهُ خَوْفى وَقَطَعَ نَهارَهُ بِذِكْرى وَلَمْ يَبُتْ مُصِرّاً عَلَى الْخَطيئَةِ وَعَرِفَ حَقَّ اوْليائى وَاحِبَّائى‏:

اى موسى! نماز قبول نمى‏كنم مگر از كسى كه براى عظمت من فروتنى كند و دلش ملازم با خوف من باشد و روزش به ياد من تمام شود و شب را در حال اصرار بر گناه صبح نكند و عارف به حق اوليا و عاشقان من باشد.

مى‏توان گفت كه نماز مردمى كه حقوق خدا و انبيا و امامان و اوليا را پايمال مى‏كنند، قبول است؟

مى‏توان گفت كه نماز اهل فسق و فجور و غرق شدگان در درياى معصيت و گناه نماز است؟

تا پيوند ايمانى و اتصال اسلامى انسان به پروردگار عزيز عالم و شؤون حضرت حق محكم نباشد، تا انسان در تمام شؤون حيات تقوا و خويشتن‏دارى از گناه را مراعات ننمايد، تا آدمى عملا به شرايط صحت و قبولى نماز توجه نكند، نماز او قابل قبول حضرت حق نخواهد بود!!