قضا و رضا، نقشه صحيح زندگى‏

چهارم، از حقايق شش گانه اين است كه:

«الْقَضاءُ مِنّى وَ الِّرضا مِنْكُمْ»

نقشه زندگى را من به شما مى‏دهم، چون هيچ كسى نمى‏تواند نقشه درست براى زندگى شما به شما بدهد. «قضاء» در قرآن و روايات به معناى ارائه نقشه صحيح زندگى است. نه اين كه آجر از سقف رها شود و بر سرم بخورد، سرم شكاف بردارد و ده روز در بيمارستان‏ بخوابم و بعد بگويم: قضا و قدر بوده، قضا و قدر نبوده، ساختمان اشتباه بنا شده، به پروردگار ربطى ندارد.

هنگام عبور از خيابان دقت نكرده، موتور به او مى‏زند، استخوان پاى او مى‏شكند و مى‏گويد: قضا و قدر الهى بوده است. اشتباه با خودت بوده، بايد از روى خط كشى عابر پياده عبور مى‏كردى.

قضاء به معناى نقشه صحيح زندگى است. در قرآن آمده است:

«وَ قَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُواْ إِلَّا إِيَّاهُ‏»  نمى‏گويد: «الله»، مى‏گويد: «ربّ» يعنى تدبير و تربيت كننده.

خدا حكم كرده، به شما نقشه داده، آن هم نقشه بندگى نسبت به او. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏وآله چگونه بندگى كرد كه به خاطر بندگى، اسم ايشان را در تشهد به صورت امر واجب، در كنار اسم خودش قرار داده است. امر كردم: ميلياردها نفر، صبح و ظهر و شب بگويند: «اشهد ان محمدا عبده و رسوله».

از عبادت نى توان الله شد

مى‏توان موسى كليم الله شد به خدا قسم! حضرت زهرا، اميرالمؤمنين و انبيا عليهم‏السلام با عبادت به اين مقامات رسيده‏اند، اگر عبادات ما صحيح و خالصانه انجام بگيرد، ما نيز «ولىّ الله» مى‏شويم:

«أَلَا إِنَّ أَوْلِيَآءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لَا هُمْ يَحْزَنُونَ‏»  نقشه صحيح زندگى دادن از من، رضايت و خشنودى به آن نقشه نيز از تو. نماز، قضاى من است، از نماز دلگير نشويد. از ماه رمضان به خاطر يك وعده نخوردن‏ نفرت پيدا نكنيد، چون روزه ماه رمضان، قضاى من است. از پرداخت خمس و يك پنجم منفعت درآمد خود نفرت نداشته باشيد، چون خمس، قضاى من است. من نقشه مى‏دهم، شما نيز به نقشه من راضى باشيد.

اگر به قضاى من راضى نيستى:

«مَنْ لَمْ يَرْضَ بِقَضائِى فَلْيَطْلُبْ رَبّاً سِوائى»

كسى كه از طرح‏هاى من راضى نيست، برود و خدايى غير از من پيدا كند. من با او كارى ندارم. فقط نانِ شكم او را مى‏دهم، اما در قيامت از همه چيز محروم است.

من قضا دارم، بايد به قضاى من كه به خير و مصلحت شما است، راضى باشيد.