مالك عادل‏

وجود مقدس او كه مالك آسمانها و زمين و دنيا و آخرت، و همه امور است، و مالكيت او در روز جزا با باطل شدن همه مالكيت‏ها و ملكيت‏هاى مجازى ظهور مى‏كند و همه شئون آن روز را در سيطره مى‏گيرد:

وَ لَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ:

روزى كه در صور دميده مى‏شود فرمانروائى و مالكيت و حاكميت مطلق فقط ويژه اوست، داناى نهان و آشكار، و تنها او حكيم و خبير على الاطلاق است.

الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ ....

آن روز حاكميت و فرمانروائى ويژه خداست، ميان همه مردم داورى مى‏كند.

ولى آن روز فقط و فقط به عدل و انصاف و بودن اين كه به كسى از ناحيه قدرت و پادشاهى او ستم شود داورى مى‏كند، آنان كه به حقيقت شايسته نجات و قرار گرفتن در بهشت و رضوان‏اند بر اساس داورى عادلانه و منصفانه او در بهشت قرار مى‏گيرند و در آنجا از فضل و احسان حضرتش كه مافوق عدالت است بهره‏مند مى‏گردند، و غير آنان كه راه كفر و انكار پيمودند باز به داورى عادلانه او در آتش قرار مى‏گيرند.

فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ:

پس آنان كه باطنشان به ايمان زينت يافت، و ظاهرشان به اعمال شايسته آراسته شد در بهشت‏هاى پرنعمت و جاويد قرار دارند.

وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ:

و آنان كه باطنشان را به كفر آلوده كردند، و به تكذيب و انكار آيات ما برخاستند، براى آنان عذابى خواركننده است.

آرى او قدرتمند و سلطان و مالك و فرمانروائى نيست كه مالكيت و سلطنتش آميخته با ستم باشد، سند استوار عدالت پيشگى او به ويژه در روز جزا كه اغلب مردم از آن در هراس‏اند اين آيه شريفه است:

وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ‏

شَيْئاً ...

و براى قيامت ترازوهاى عدالت را مى‏نهيم و به هيچ كس هيچ ستمى نمى‏شود.

توجه به مفهوم و معناى مالك يوم الدين راه رشته‏اى از تربيت الهى و دينى را به روى انسان مى‏گشايد، و وى را وادار مى‏كند كه نسبت به اعمال و رفتار و اخلاق خود، كه روزى در دادگاه‏هاى قيامت محاسبه مى‏شود، و متناسب با هريك پاداش يا كيفر لازم داده مى شود مراقبت و مواظبت نمايد، و نهايتاً همه حركات باطن و ظاهرش را با خواسته‏هاى حق و قوانين شرع هماهنگ نمايد.

اعتقاد و ايمان به قيامت يكى از پرقدرت‏ترين وسايل اصلاح درون و برون، و از مهم‏ترين عوامل باز دارنده در برابر هواها و هوس‏ها و شهوات حرام، و خواسته‏هاى شيطانى است.

ميان آنان كه اعتقاد و ايمان به قيامت دارند در همه اطوار و شئون زندگى و در اخلاق و اعمال و در نوع برخورد با ديگران، و كسانى كه منكر اين حقيقت هستند فرق‏هاى اصولى وجود دارد.

معتقد به قيامت بر اساس آيه شريفه‏

فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ:

تلاش مى‏كند كه هيچ عبادتى در پيشگاه حق از او فوت نشود، و هيچ خدمتى به خلق خدا گرچه اندك باشد از دستش نرود، او مى‏كوشد كه بدن و جان و مالش را در بندگى خدا و خدمت به بندگانش هزينه كند، تا در قيامت به پاداش عظيم كوشش‏هاى مثبت خود در رابطه با خدا و بندگان خدا برسد.

ولى كسى كه بر اثر جهل و غفلت، يا كبر و غرور منكر قيامت است محرك درونى براى انجام عبادت و خدمت به خلق ندارد، به همين خاطر همه عمرش با محروم نمودن خويش از بندگى خدا، و خدمت به بندگان خدا چون حيوانات كه تمام همتشان شكم و شهوت است زندگى مى‏كند، و به اندازه يك ديوار كهنه و خشتى كه سايه‏اش براى گرمازدگان مفيد است، و خود ديوار براى تكيه دادن خستگان سودمند است، منفعت و سودى براى كسى ندارد.

كسى در سايه لطفت نياسود

به عالم كار ديوارى نكردى مؤمن به قيامت بر پايه آيه كريمه‏ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‏

سعى مى‏كند در هيچ زمينه‏اى آيات حق او و بعثت پيامبران را و امامت امامان را تكذيب نكند، و به انكار حقايق برنخيزد، و حقى از حقوق الهى را پايمال ننمايد، و ذره‏اى به كسى ستم نورزد، و حقوق مالى و خانوادگى و اجتماعى مردم را مورد تجاوز قرار ندهد.

ولى كسى كه منكر روز قيامت است، چون در درونش باز دارنده‏اى وجود ندارد، از انكار حقايق، و تجاوز به حقوق مردم در هر زمينه‏اى كه باشد امتناع نمى‏كند، و چون گرگى درنده و شيطانى سركش در ميان مردم زندگى مى‏كند، و هر لحظه با اعمال خلافش و اخلاق حيوانى‏اش مزاحم ديگران است.