پيدايش عقيده‏هاى مختلف با زبان‏

در اوايل دنيا كه كافر وجود نداشته است، چون زندگى در دنيا با پيغمبرى حضرت آدم عليه‏السلام شروع شد. با اين بزرگوارى كه خدا در قرآن مى‏فرمايد:

«إِنِّى جَاعِلٌ فِى الْأَرْضِ خَلِيفَهً‏»  اول كفر، شرك، كمونيسم، سوسياليست و كاپيتاليسم، نيروانا، بودائيسم و لائيك كه نبود، زندگى با دين، پاكى، درستى، عبادت، كرامت، پاكدامنى و تقوا شروع شده بود.

«كَانَ النَّاسُ أُمَّهً وَ حِدَهً‏» اين آيه قرآن است، به تدريج زبان‏ها به انحراف افتاد. آن روزگارى كه قلم و كاغذ نبود، در اين زمينه عهده‏دار همه عقيده‏ها زبان بود. شروع به مكتب سازى كرد.

غزالى جمله زيبايى درباره زبان دارد. نمى‏دانم اين عبارت را خود غزالى بيان‏ كرده است، يا از كسى ديگر نقل كرده. مى‏گويد:

«اللِّسانُ جِرْمُهُ صَغِيرٌ وَ جُرمُهُ كَبيرٌ وَ عَظيمِ»

زبان عنصرى با جرم و حجمى سبك و كوچك است. اگر زبان را در ترازو بگذارند، چند گرم وزن دارد؟ اما اين زبان عالم را به آتش مى‏كشاند و در مقابل خدا، تنها در عربستان سيصد و شصت خداى قلابى ساخت. در هندوستان تا كنون پانزده ميليون خدا ساخته است. فرهنگ لاييك، كمونيست، امپرياليسم و بوداييسم ساخته زبان است.

اين زبان، حضرت على عليه‏السلام را به گونه‏اى نشان داد كه مردم بر خود واجب ديدند كه در نمازها او را لعن كنند و امام مجتبى عليه‏السلام را از فتحعلى شاه و ناصر شاه قاجار و حرمسرا سازان شاهان تاريخ، زشت‏تر و پست‏تر نشان داد.

موج اين تبليغات بر شيعه نيز اثر گذاشت. شما حال و قلبى كه نسبت به أبى عبدالله عليه‏السلام داريد، آيا يك صدم آن را نسبت به حضرت مجتبى عليه‏السلام داريد؟

حضرت مجتبى عليه‏السلام چه كسى بود؟ حضرت عليه‏السلام ده سال امام واجب الاطاعه أبى عبدالله عليه‏السلام بوده است، يعنى امام حسين عليه‏السلام مأموم امام حسن عليه‏السلام بوده است.