تأسى ائمه به امير المؤمنين در عبادت‏

امام باقر عليه‏السلام مى‏فرمايند: نيمه شب و سحر بود، مى‏خواستم به محضر پدر بزرگوارم، سيد ساجدين، امام زين العابدين عليه‏السلام برسم، جوان بودم، درب اتاق را باز كردم، ايشان در حال عبادت بود. من گوشه اتاق نشستم و ايشان را نگاه كردم و گريه كردم.

سالى دو بار پينه پيشانى حضرت را بايد قيچى كنند، زانوهايش پينه بسته، اشك از چشم ايشان نمى‏ايستد، دلم سوخت. وقتى عبادت او تمام شد، به من فرمود: عزيز دلم! چرا گريه مى‏كنى؟ گفتم: دلم براى شما مى‏سوزد، فرمود: چرا؟

عرض كردم: چقدر عبادت، سجده و گريه مى‏كنيد؟

فرمود: كتابى روى اين طاقچه است، برو اين كتاب را بردار و بياور. رفتم آن كتاب را آوردم. فرمود: عزيز دلم! بنشين و مقدارى از آن را بخوان، در اين كتاب كيفيت عبادت جدم على عليه‏السلام نوشته شده است، اين‏ها را بخوان و ببين آيا به عبادت من زيادتر است يا عبادت اميرالمؤمنين؟