بنده مؤمن واقعى‏

«انَّ مِنْ أَغْبَطِ اوْلِيائِى عِنْدِى، عَبْداً»

اولًا اين عاشق من، عبد و بنده واقعى من است. بنده واقعى كيست؟ قرآن مجيد بنده واقعى را، انسان صد در صد تسليم خدا مى‏داند كه تا آخر عمر، با خدا چون و چرا ندارد.

نمى‏گويد: نماز را مى‏خوانم، ولى كارى به خمس و زكات ندارم. روزه را مى‏گيرم، ولى حج واجب را نمى‏روم. به زيارت مى‏روم، اما به آيات صله رحم كار ندارم. كسانى كه اين گونه هستند، داراى دين پوك وپوچ هستند، بلكه بايد:

«إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبّ الْعَلَمِينَ‏»  اگر محبوب، از عبادت حرف بزند، عاشق مى‏گويد: روى چشم، حال آن عبادت مى‏خواهد، عملى، حالى، پولى و يا جانى باشد، عاشق مى‏گويد: آن چه كه پروردگار بخواهد. او عبد پروردگار است و فرمان خدا را تكه پاره نمى‏كند؛ نمى‏گويد: من اين مقدار را قبول دارم و اين مقدار را قبول ندارم. اين عبد خدا نيست، بلكه عبدِ هواى نفس خويش است و خيال مى‏كند كه عبد است.

«عبداً مؤمناً» كدام ايمان؟ آن ايمانى كه در سوره حجرات مى‏فرمايد:

«ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا»  اين عاشق من كه عبد مؤمن است و داراى نيكوترين حال است، در هيچ يك از حقايق الهيه شك ندارد.