صبر اولين و آخرين مظلوم عالم‏

آيا مظلوم‏تر از او كسى هست؟ هم در دنيا و هم بعد از مرگش مظلوم بود. بيش از صد سال ائمه عليهم‏السلام حاضر نشدند كه قبرش را حتى به نزديكان خود نشان بدهند.

چون خوارج به دنبال قبر مى‏گشتند كه جنازه را درآورند و آتش بزنند. با هيچ پيغمبر و امامى اين گونه معامله نشد.

در اين شصت و سه سال، ارزش‏هاى به دست آورده شده را در اوج تلخى‏ها و ناگوارى‏ها، با كمربند صبر نگهداشت. صبر از او خجالت مى‏كشيد و از تو شرم و حيا دارد.

چقدر براى او ايجاد مضيقه كردند، شب مرگ، چقدر خوشحال بود. چقدر شاد بود كه ديگر مى‏خواهد برود. هيچ حاكمى در عالم منبر نرفت كه اشك بريزد و به پروردگار بگويد: خدايا! اين مردم قلبم را مانند نمك در آب آب كردند. خدايا! داد مرا از اين مردم بگير.

حاكمان وقتى ببينند كه پايه صندلى و مقام آنها مى‏خواهد بلرزد، دستور سركوب مردم را مى‏دهند، ولى على عليه‏السلام اين گونه نبود، فقط به خدا گفت: مرا ببر.