گذشته از اين كه در روايات ما آمده، هرگاه مؤمن به تنهايى به نماز بايستد، خداوند بزرگ به صفوفى از ملائكه دستور مىدهد به عبدم اقتدا كنيد و اقتداى آنان را به حساب ثواب و اجر و مزد عبد مىگذارد.
در آثار اهل تحقيق بر اساس آيات و روايات وارد شده كه:
هرگاه مؤمنى خالص به پيشگاه حضرت او به مناجات برخيزد، بسيارى از موجودات با او هم ناله و هم آهنگ در مناجات مىشوند.
فيلسوف بزرگ، مرحوم حاج شيخ محمد حسين غروى، درسى از حكمت الهى و عرفان اشراقى در منزل داشت، بيش از شش نفر را در اين درس نپسنديده بود، دو نفر از آنان يكى حضرت آيت اللّه العظمى سيد محمد هادى ميلانى بود كه اين فقير از محضر اخلاق و عرفانش استفادهها برده و از او داراى اجازه روايى هستم و ديگر مرحوم ايروانى بود كه من خدمت فرزند عالم و دانشمندش رسيدهام؛ فرزند مرحوم ايروانى از پدرش و از پنج شاگرد ديگر غروى نقل كرد كه:
شبى براى حضور در درس به خانه استاد رفتيم، ظاهراً از وقت مقرر زودتر رسيديم، استاد در جنب اطاق درس مشغول نماز بود؛ ناگهان متوجه شديم، آنچه در حول و حوش ماست، با استاد بزرگوار ما در نماز همآهنگ شده و آهنگ نماز از تمام اشياى اطاق و در و ديوار، به دنبال نماز استاد به گوش ما مىرسد.
|
از جان گذشتهايم و به جانان رسيدهايم |
از درد رستهايم و به درمان رسيدهايم |
|
|
ما را به سر توقع سامان خويش نيست |
كز سر گذشتهايم و به سامان رسيدهايم |
|
|
تا تيغ خصم را سپر آرم زجام دوست |
ساقى بيار مى كه به ميدان رسيدهايم |
|
|
نيروى عشق بين كه در اين دشت بىكران |
گامى نرفتهايم و به پايان رسيدهايم |
|
|
بر لمعه سراب روانند همرهان |
زين ره كه ما به چشمه حيوان رسيدهايم |