توجه به نعمت‏

خوردن و آشاميدن، پوشيدن و سود بردن، و بهره‏گيرى از هر نعمتى بدون توجه به اينكه نعمت به اراده‏ى چه كسى به وجود آمده؟ چگونه پديد آمده؟

براى چه بر سر سفره‏ى حيات قرار داده شده؟ چه عواملى در رنگ و مزه و بو و انرژى آن در عرصه‏گاه هستى دخيل بوده و خلاصه بدون انديشه در يك لقمه‏ى نان، يا يك قطعه پارچه، يا زمينى آماده براى كشاورزى، يا چشمه‏اى جوشان، يا رودى جارى، يا جنگلى انبوه از درختان مفيد، و اينكه با كمك چند ميليون يا ميليارد عامل به وجود آمده تا ساختمان حيات انسان برپا شود؟ كار حيوانات و غافلان و بى‏خردان است.

انديشمندان به تمام نعمت‏هايى كه در اختيار دارند با چشم عقل و بينايى قلب مى‏نگرند تا وجود نعمت‏دهنده را در كنار نعمت لمس كنند، و فوايد نعمت را بيابند و از نعمت به همان صورت كه پديد آورنده‏ى نعمت خواسته استفاده‏ نمايند.

قرآن كه كتاب هدايت است مردم را بدين صورت به نعمت‏هاى الهى توجه مى‏دهد:

«يا أَيُّهَا النَّاسُ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ هَلْ مِنْ خالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ».

اى مردم! نعمت‏هاى خدا را بر خود توجه كنيد، آيا آفريننده‏اى جز خدا هست؟ خدايى كه از آسمان و زمين به شماروزى مى‏دهد، جز او معبودى نيست پس به كجا روى مى‏آوريد؟

آرى تمام نعمت‏ها با فوايدى كه دارند دليل بر يگانگى حق، و برهان بر توحيد ذات و راهى آسان براى شناخت حضرت حق است.