عمل صالح

از برنامه‏هاى مهمى كه اعضا و جوارح و به ويژه قلب را پاك و پاكيزه مى‏كند و رقت و عطوفت و مهربانى پديد مى‏آورد ، عمل صالح و كار پسنديده است ، البته آثار مثبت عمل كه يكى از آن‏ها پاكى ظاهر و طهارت باطن است هنگامى ظهور مى‏كند كه عمل كننده شرايط معنوى و ظاهرى عمل را بكار بگيرد و عمل را آن‏گونه كه خواسته‏اند انجام دهد .عمل ، همراه با نيّت خالص و به قصد رضاى خدا و براى پرورش جان و جهت ساختن آخرتى آباد انجام مى‏گيرد .تداوم بر چنين عملى بى‏ترديد به پاكى ظاهر و باطن كمك مى‏كند و چون ارتباط با حق است قلب را رقيق و مهربان مى‏نمايد و روح و روان را صفا مى‏دهد و انسان را تبديل به منبع خير و بركت مى‏نمايد همه اعمالى كه حضرت حق و پيامبران و امامان قدس سرهما از انسان خواسته‏اند ، داراى انرژى معنوى است و شرط بهره‏ورى از آن انرژى ، صحيح انجام دادن آن و رعايت شرايط ظاهرى و باطنى عمل است و اگر جز اين باشد عمل سودى و بهره‏اى نصيب انسان نخواهد كرد .

3 ـ همدمان پاك

از عواملى كه سبب رقت قلب و نرمى دل و ظهور محبّت و عشق در باطن است ، همدم واجد شرايط و رفيق پاك و دوست مهربان است .در اين كه نَفَس پاكان آثار مثبتى در وجود انسان ايجاد مى‏كند ، ترديد نيست .عرب جاهلى سخت جان و سنگين دل كه جز خشونت و قتل و غارت و پايمال كردن حقوق ديگران كارى نداشت ، از بركت همدمى و رفاقت و معاشرت با پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله به چنان رقت قلبى رسيد كه نوشته‏اند فردى از آنان مى‏گويد : در يكى از جبهه‏هاى نبرد حق بر ضد باطل ، پسر عمويم را در خاك و خون غلطان و در حال جان دادن ديدم ، با شتاب ظرف آبى براى او بردم ، به من اشاره كرد كه آن زخمى زودتر از من به زمين افتاده به داد او برس ، چون آب را براى زخمى ديگر بردم مرابه زخمى ديگر حواله داد ، وقتى كه بالاى سر او رسيدم ديدم شهيد شده بود ، به سرعت بالاى سر زخمى دوم برگشتم او را نيز شهيد يافتم ، آب را بالاى سر پسر عمويم آوردم او نيز شهيد شده بود.حضرت على عليه السلام در كلماتى نورانى در باب تأثيربردارى انسان از پاكان و خردمندان و صالحان مى‏فرمايد :« أكثَرُ الصَّلاحِ وَالصَّوابِ فِى صُحْبَةِ أُولِى النُّهى وَالاْءَلْبَابِ »  .خوبى و نيكى و درستى و راستى را در معاشرت با صاحبان مغز و خرد فراوان و زياد ياد كن .« مَن دَعَاكَ إلى الدارِ البَاقِيَةِ وَأَعَانَكَ عَلَى العَمَلِ لَهَا فَهُوَ الصِّدِّيقُ الشَّفيقُ »  .كسى كه تو را به آخرت بخواند و بر انجام امورى كه براى آخرتت سودمنداست ياريت دهد او رفيق مهربانى است .« صَاحِبِ الحُكَمَاءَ وَجَالِسِ الحُلَمَاءَ وَأَعْرِضْ عَنِ الدُّنيَا تَسكُنْ جَنَّةَ المَأوى »  .با حكيمان همنشين باش ، با برادران بنشين ، از دنيايى كه به آخرت و سعادتت زيان مى‏زند روى گردان ، در نتيجه ساكن بهشت خواهى شد .در دوره گذشته عموم كسانى كه مى‏شناختم ، در خشونت و بى‏مهرى و تلخى و خشك‏سرى ، انگشت‏نما بودند ولى بر اثر معاشرت با صاحب دلان و اولياى حق چنان تغيير حال در آنان پديد آمد كه در مهرورزى و محبّت به ديگران و خدمت و يارى به خلق خدا ، انگشت‏نما شدند تا آنجا كه مردم گاهى براى حل مشكلات‏شان از آنان درخواست دعا مى‏كردند .

بر گرفته از کتاب فرهنگ مهرورزی استاد حسین انصاریان