توبه‏ بِشر حافى‏

بشر مردى بود خوشگذران و اهل لهو و لعب، اغلب اوقات در خانه‏ى خود مجلس آوازه خوانى و بزم گناه داشت، روزى امام موسى بن جعفر عليه السلام از كنار خانه‏ى او عبور كردند، در حالى كه صداى آوازه خوانان و مطربان بلند بود. امام به خدمتكارى كه كنار درِ خانه ايستاده بود فرمودند: صاحب اين خانه بنده است يا آزاد؟ پاسخ داد: آزاد است، حضرت فرمودند: راست مى‏گويى، اگر بنده بود از مولايش مى‏ترسيد. خدمتكار وارد خانه شد، بشر در حالى كه كنار سفره‏ى شراب بود از علّت دير برگشتن او پرسيد، خدمتكار گفت: شخصى را در كوچه ديدم، از من بدينگونه سؤال كرد و من بدين صورت پاسخ گفتم. كلام موسى بن جعفر عليه السلام آنچنان در قلب بشر اثر كرد كه ترسان و هراسان با پاى برهنه از منزل بيرون آمد و خود را خدمت حضرت رسانده به دست مبارك امام توبه كرد، آنگاه با چشم گريان به خانه برگشت و براى هميشه سفره‏ى گناه را جمع كرد و عاقبت در زمره‏ى زاهدان و عارفان قرار گرفت‏.