دورى از منيت، با باور عبوديت

وقتى پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله اين جواب را به اين زن دادند، زن مثل اين كه آدم باشعورى بود، در عين اين كه امام صادق عليه‏السلام مى‏فرمايند: زن بد زبانى بود « إمرأةٌ بذى » اما در حد ظرفيت، عقل و شعور خودش، فهميد كه اين مرد ملكوتى چه گفت.

« أىُ عبدٍ أعبدُ منى »

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله دارند مى‏گويند: اين را من فهميدم. خدا كند همه بفهمند آنچه دارم، از عطاى خدا است و در كنار عطاى او هيچ حركتى غير از عبوديت و تسليم حركت درستى نيست. هم غلط و هم مضرّ است.

بدانجهت رسول خدا حاضر نبودند متوسل به كلمه «أنا» يعنى من بشوند، مگر جايى كه چاره‏اى نداشتند.

در روايات دارد كه يك بار هم كسى در زد، خود حضرت آمدند پشت در و فرمودند: كيست؟ طرف گفت: من هستم. حضرت در را باز كردند و فرمودند: از اين به بعد هر جا در زدى و گفتند: كيست، بگو: در را باز كنيد. بد است كه بگويى من هستم، شما كه نيستى، چرا نبود را بود مى‏كنى؟ چرا چيزى كه حقيقت ندارد، لباس حقيقت به آن مى‏پوشانى؟ اين، نهايت تواضع است.

من بايد به اينجا برسم كه:

« لَيس فى الدار غَيرهُ دَيّار »

حتى در كنار بهترين عبادات، بهترين عبوديت‏ها اگر صداى پاى «من» شنيده بشود، حتى در باطن خودم، نه در مقابل مردم، در مقابل مردم كه ريا و مبطل عمل است. در باطن خودم صداى پاى «من» را بشنوم، مى‏فرمايند: دچار عُجب شده‏اى. كنار عبادت خدا، خودت را ديده‏اى، پس تو هنوز از دايره آلوده شرك بيرون نيامده‏اى، و هنوز موحد نشده‏اى.

عبادت خالصانه براى خدا

حتى عارفانِ عاشقى مثل اميرالمؤمنين عليه‏السلام در كنار عباداتشان بهشت و جهنم را هم لحاظ نمى‏كردند، يعنى هيچ عبادتى را براى رسيدن به بهشت انجام ندادند، و هيچ گناهى را به خاطر ترس از جهنم ترك نكردند. بلكه گفتند: اگر پاى بهشت و

جهنم در كار بيايد، اين ظرف خلوص، غذايش آلوده و ميكربى مى‏شود.