گفت: من عاشق شما هستم، حقيقت هم اين است كه عشق من اين قدر شديد است كه من طاقت فراق شما را ندارم، حالا غصهام براى اين است كه من روز قيامت اگر اهل بهشت باشم، بين مقام من و مقام شما خيلى تفاوت است، و من شما را نمىبينم، اين طور كه قرآن مىفرمايد: بهشت هشت درجه دارد، شما كجا و من كجا؟ اگر هم اهل جهنم باشم كه بدتر، ديگر كشندهتر است.
براى رفع غم او اين آيه نازل شد:
« وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَآءِ وَالصَّــلِحِينَ وَحَسُنَ أُوْلَئِكَ رَفِيقًا »
حبيب من! به اين رفيق عاشقت «ثوبان» بگو: هر كس در تمام حركاتش مطيع خدا و پيغمبر صلىاللهعليهوآله باشد، روز قيامت مىتواند همنشين صد و بيست و چهار هزار پيغمبر عليهمالسلام بشود، مىتواند با صديقين، شهدا و صالحين رفت و آمد داشته باشد.
گذر پيامبر صلىاللهعليهوآله همراه صحابه از قبرستان
ثوبان مىگويد: يك روزى ما يك گروهى بوديم، شايد ده نفر، خدمت رسول خدا صلىاللهعليهوآله بوديم. تعبير ايشان «محدقين» است، يعنى گرداگرد رسول خدا صلىاللهعليهوآله را گرفته بوديم، و ايشان را مثل يك نگين انگشتر حلقهوار محاصره كرده بوديم.
به يك قبرستان رسيديم. رسول خدا صلىاللهعليهوآله در كنار قبرستان يك مقدارى ايستادند، بعد حركت كردند، دوباره به قبرستان برگشتند و ايستادند، باز حركت كردند، دوباره برگشتند و شروع به گريه بلند كردند.
گفتيم: آقا جان! چه شده است؟ فرمود: تمام مردههاى اين قبرستان در برزخ در عذاب هستند، و من صداى ناله همه آنها را شنيدم.