لذت وصل جان به رضاى دوست

در و ديوار بهشت را ببينم، سيب و گلابى بهشت را بخورم، روى تخت و فرش بهشت بنشينم، لذتش بيشتر است؟ يا وقتى كه رضايت پروردگارم به جانم وصل بشود؟

خدايا! خودساخته‏هايت را به ما معرفى كن، شايد ما هم مثل آنها بشويم. معرفى كن، اوصافشان را بگو.

خودت آنها را معرفى كن، ما از بيان خودت بشنويم، شايد امشب خوشحالى ما به ملكوت تو برسد، و ما همان‏هايى باشيم كه تو تعريف كرده‏اى، اگر نبوديم هم از امشب با تأييد خودت، وارد همين كاروان مى‏شويم. ما كه با خداى بخيلى روبرو نيستيم.

خدا تعداد هم معلوم نكرده است، كه خودساخته‏ها به اين تعداد كه برسند، ما دستور توقف مى‏دهيم و ديگر قبول نمى‏كنيم، نه جا تنگ است و نه از سفره‏اش كم مى‏آيد.

صفات مؤمنين و مؤمنات خودساخته

« وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَـتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَآءُ بَعْضٍ »

آنها مردان و زنان مؤمنى هستند كه در تمام امور زندگى يار و كمك همديگر هستند. مى‏خواهند جايى يا مسجدى يا يك مؤسسه دينى را بسازند، همه به هم كمك مى‏دهند، تا آن را برپا كنند.

يك جوانى مى‏خواهد ازدواج كند، همه كمك مى‏دهند. يكى مى‏خواهد حلال و حرام خدا را بگويد، تا يازده شب همه مى‏نشينند، مجلس برپا مى‏كنند. كسى مشكلى دارد، جمع مى‏شوند و مشكل او را حل مى‏كنند. يك رفيق هيأتى مؤمن آنها مى‏ميرد، همه مى‏آيند و جنازه را با «يا حسين» گفتن غسل مى‏دهند و دفن مى‏كنند. بعد مى‏آيند و به زن و بچه‏اش مى‏گويند: چيزى كم داريد؟ فورا همه مشكلات او را حل مى‏كنند. اين يك علامت خودساخته‏ها است؛ همه يار و محب همديگر هستند.

اگر زن و شوهر، دو برادر، خواهر و برادر، همسايه، فاميل و غريبه هستند، اما كمك دنيا و آخرت همديگر هستند.

اگر امير و رعيت، دولت و ملت، فرمانده و فرمانبر هستند، كمك همديگر و واحد و يكپارچه هستند.