تعبير امام عصر (عج) از امام حسين (ع) به مولاى ما

 منابع مقاله:

کتاب : نگاهى به مقام امام حسين(ع)  

نوشته: حضرت آیت الله حسین انصاریان

وجود مبارك امام زمان (عج)، در نامه‏اى به قاسم بن علاء همدانى كه اهل يمن بود و وكيلِ وجود مبارك امام عسگرى (ع) در امور دين و دنياى مردم، مى‏نويسد: قاسم بن علاء! پنجشنبه روز سوم شعبان روز، ولادت مولاى ما، حضرت حسين بن على (ع) است. «1» اين كه امام زمان (عج) مى‏فرمايد: (مولاى ما) و نمى‏فرمايد: (مولاى من)، آيا منظور از (مولاى ما)، همه اهل‏بيت: از امام سجاد (ع) به بعد و همه شيعيان هستند؟ اين قابل تحقيق است؛ چون امام (ع) جمع را در اين نامه در نظر داشته است، عبارت: (مولاى ما) به كار مى‏برند تا خودشان را هم در اين نامه جزو جمع به حساب آورند. آن وقت بايد سراغ عنوان اين جمعى رفت كه وجود مبارك حضرت اباعبدالله حسين (ع) مولاى آن‏هاست. در برابر كلم (مولا) در قرآن، روايات و فقه، كلم (عبد) آمده است. در دعاى كميل، چند بار اميرمؤمنان خطاب به پروردگار دارد، (الهى‏)، (سيدى‏) و (مولاى‏). آن كسى كه در برابر مولا است، عبد مى‏باشد. البته، مقام عبوديت در برابر مولويت حق، مسأل ويژه‏اى است. در آن‏جا، (مولا)، خالق عبد، رازق عبد، و ربّ عبد است. دنيا و آخرت عبد، در اختيار مولاى آن عبد است، ولى مسأله مولا و عبد در غير خدا، معنايش اين است كه سرمايه‏دارى آمده و افرادى را با هزينه كردن و سرمايه دادن، خريده است و آن‏ها در خدمت او هستند؛ آن‏ها براى او كار كرده و زحمت مى‏كشند، و مولا هم در مقابل زحماتشان، به آنان نظر، توجّه و لطف دارد و زمانى هم مى‏رسد كه مولا براى خدا رو به عبدش كرده و مى‏گويد: (أنتَ حُرٌ لِوَجْهِ اللهِ.): من به خاطر خدا، تو را از آن زحمت، از آن رنج، از آن مرارتى كه براى من مى‏كشى، آزاد كردم و اكنون تو آزادى، پس راحت باش!

آيا وجود مبارك امام عصر (عج) مى‏خواهد بگويد: حسين بن على (ع) بعد از اين كه به دنيا آمده، با آن هزينه‏اى كه كرده، هم ما را از دست كفر، ظلم، بدبختى، تيرگى و تاريكى خريده است و ما عبدِ او شديم، و بايد منتظر بمانيم تا خدمات ما مورد قبول او قرار بگيرد و در روز قيامت ايشان به پروردگار بگويد من مى‏خواهم هر كس را كه در مدار عبد بودنِ مولويت من قرار گرفته، آزاد كنم تا مصائب قيامت، مشكلات قيامت، دوزخ قيامت، متوجّه او نشود؛ چون پروردگار عالم هم بنا دارد خواست اباعبدالله (ع) را مطلقاً رد نكند.

پي نوشت :

______________________________

(1) 1. سيد بن طاووس حسنى، اقبال‏الاعمال، ج 2، ص 33.