گناه در ديدگاه امامان معصوم عليهم‏السلام

كسانى كه از حلال و حرام خدا تجاوز كردند، در مسير جهنم زانويشان تا مى‏شود و پا به ران مى‏چسبد و الى الأبد از آنجا نجات پيدا نخواهد كرد.

شما نهج البلاغه اميرالمؤمنين عليه‏السلام را ببينيد، محور اساسى حرف‏هاى اميرالمؤمنين عليه‏السلام تقوا است.

فرمايش‏هاى رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را ببينيد، محور حرفهايشان تقوا است.

شما همين جمله را از حضرت زين العابدين عليه‏السلام دقت كنيد كه در صحيفه سجاديه آمده است؛ به پيشگاه خدا عرضه مى‏دارد:

« عَمِّرنى ما كان عُمرى بذلةً فى طاعتك »

خدايا! تا در عبادت و تقوا هستم، مرگ من را نرسان، اما به محض اين كه وجود من بخواهد مرتع گناه و معصيت بشود، ملك الموت را بفرست تا همان وقت جان من را بگيرد، كه من طاقت ثبت يك گناه را در پرونده‏ام ندارم.

اميرالمؤمنين عليه‏السلام در نهج البلاغه مى‏فرمايد:

اگر بدن على عليه‏السلام را برهنه كنند، روى تيغ تيز و در بيابان بخوابانند، بيايند پا و دست من را زنجير كنند و بدن عريان زنجير شده من را روى تيغ‏هاى تيز بيابان بكشند، براى من خيلى شيرين‏تر است تا روز قيامت، خدا و پيغمبر را ملاقات كنم، به من بگويند: على عليه‏السلام ! مقدارى در پرونده‏ات ظلم به مردم هست، مقدارى هم خطاى مالى دارى. گناه، معصيت.