از بين رفتن روزه به وسيله پنج گناه‏

پيامبر مى‏فرمايد: پنج چيز ساختمان روزه را خراب مى‏كند.

«خمس خصال يفطّرن الصائم و ينقضن الوضوء»

اين گناهان روزه را باطل و نورانيت وضو را از بين مى‏برد. غيبت، سخن چينى، نگاه به نامحرم، قسم دروغ و دروغگويى، روزه را باطل و آثار معنوى وضو را از بين مى‏برد.

انسانى كه اهل معرفت، تسليم و تواضع و داراى نيت خالص است و زندگى خود را به وسيله بدن تبديل به عبادت مى‏كند، عبدالله مى‏شود. هنگامى كه مقام بندگى ارزش بيشترى پيدا كند، فيض بيشترى نصيب انسان مى‏شود.

«سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى‏ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى»

پروردگار در قرآن نمى‏فرمايد: «برسوله» يا «بنبيه» و يا «بروحه» يعنى بندگى عنايتى بود كه من به انسانها عطا نمودم. «عبد»؛ يعنى انسان، مركب از بدن، روح، عقل و قلب است و بندگى مركب از عرفان، تسليم، تواضع، نيت خالص و عمل مى‏باشد كه انسان را به اين مقام ويژه مى‏رساند، اين فيض من بود كه به او عنايت‏ كردم و از شهر مكه تا اعماق عالم‏ها بردم،

«لِنُرِيَهُ مِنْ آياتِنا»

تا آنچه را كه به صورت آيه قرآن نازل كرده بودم، با چشم خود، خلقت، قيامت، انبيا، ملائكه، بهشت و جهنم را ببيند.