براى چه خداوند قرآن را براى ما فرستاد؟ در سوره مباركه يونس بيان مىكند و چقدر اين بيان زيبا است.
«قَدْ جاءَتْكُمْ»
اى مردم! به سوى همه شما كتابى آمده كه چهار برنامه را در زندگى شما پياده مىكند،
«مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ»
برنامه اول قرآن اين است كه از جانب پروردگار، شما را موعظه مىكند. موعظه ممكن است به صورت عبرت، داستان و مطالب حكيمانه بيان شود كه با گفتار نيك و همراه با رقّت قلب و دلسوزى انجام مىپذيرد. كسى كه بر سر مردم فرياد مىزند، كسى كه در گفتار خود با عصبانيت به مردم نگاه مىكند و حالت خشم، غضب و درندگى دارد و مىخواهد مردم را تربيت كند، قرآن عمل او را موعظه نمىداند، موعظه؛ يعنى بيان يك سلسله واقعيتها همراه با صداى نرم، ليّن و آميخته با دلسوزى و مهر و محبّت مىباشد، و قرآن از اين گونه موعظهها به شكلهاى گوناگون زياد دارد كه لحن نصيحت و وعظ پروردگار، لحن رحمت، لطف و عنايت است، نرم و مورد قبول گوشها مىباشد و موعظه، كدورتها، تاريكىها و خاكسترهاى معنوى روى قلب را شستشو مىدهد.