آمادگى انسان بعد از مرگ‏

من در جنوب استان خراسان بودم و در منزل يكى از مؤمنين آنجا كه بسيار آدم وارسته‏اى بود و اهل گريه و نماز شب بود، اقامت داشتم.

يكى از ويژگى‏هاى اين مرد، با اينكه سواد مكتبى داشت، چند كتاب دينى در خانه او بود. در اوايل انقلاب چهار پنج شبانه روز ميهمان او بودم، كتاب‏هاى او را مطالعه مى‏كردم، يك بار به او گفتم اين كتاب‏ها را از كجا شناختى كه خريدى، گفت: نخريدم، من چون ارادت زيادى به عالمان ربّانى دارم، خيلى از علماى بزرگ را به خانه خود دعوت كردم، در ماه رمضان و محرم و صفر از آنها پذيرايى مى‏كردم، كه براى مردم حلال و حرام خدا را بگويند، مى‏گفت: اين كتاب‏ها را عالمان ربانى به من هديه دادند.

اين روايت را در يكى از كتاب‏هايى كه در خانه اين مرد بزرگوار كه خود او اهل مطالعه و اهل دل بود ديدم و يادداشت كردم. روايت درباره آمادگى بعد از مرگ‏ بود، آمادگى به چيست؟ جنازه‏اى را براى دفن به قبرستان بقيع مى‏بردند، اصل، برطرف كردن رنج مردم بود، كارى به اين نداشتند كه ميتى كه مى‏برند كيست؟ آيت الله، تاجر، كاسب، فقير، ندار، تهيدست، غير مشهور و باربر است، شخص را در نظر نداشتند، ثواب و همراهى با مردم و تسليت دادن به كسان ميت را در نظر داشتند، مرگ مردم براى موعظه شما كافى است، مى‏بينيد كه اين جنازه، روى دوش مردم است، روزى هم جنازه خودتان روى دوش مردم است، مى‏بينيد لباس‏هاى ميت را از او مى‏گيرند و دو نفر ايستاده‏اند، يكى آب مى‏ريزد و ديگرى غسل مى‏كند، او را كفن مى‏كنند و عاقبت به قبر سرازير مى‏كنند، و بعد همه تو را تنها مى‏گذارند و بر مى‏گردند، روزى همه اين برنامه‏ها در مورد شما اجرا مى‏شود.

اين موارد براى شما موعظه مى‏باشد.

وقتى در قيامت پرونده تو را باز مى‏كنند و به تو نشان مى‏دهند. صرف مى‏كند كه اهل گناه باشى؟ اهل ظلم و مال حرام باشى؟ گناهانى كه جوابى براى آنها وجود ندارد.

آيا صرف مى‏كند انسان با كوچكترين گناه، مورد عتاب قرار بگيرد؟