وفاى به عهد پروردگار

در اين زمينه از سوره مباركه توبه يك آيه را عنايت كنيد:

«وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ»

خيلى آيه عجيبى است كه خدا به مردان و زنان با ايمان، كه در دنيا زندگى مى‏كنند و هنوز عمرشان خاتمه پيدا نكرده و وارد عالم ديگر نشدند، به جاى اينكه به مؤمنين و مؤمنات بگويد وعده مى‏دهم، مى‏گويد: وعده دادم و تمام شد، وعده پروردگار هم با وفاى به عهد همراه است.

«إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ»

دليلى ندارد كه پروردگار عالم خلف وعده كند.

«وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ»