نهى از سجود به غير خدا

در زندگى انسان دو مسئله مهم مطرح است كه پايه‏هاى سعادت يا شقاوت را تشكيل مى‏دهند:

1- بهره‏دهى‏

2- بهره‏برى‏

انسان بر اثر پيروى از فرامين حضرت رب العالمين كه به وسيله پيامبران بزرگ و انبياى الهى و امامان عليهم السلام اعلام شده و با صحيح بكار گرفتن عقل و فطرت و تمام نعمت‏هايى كه به انسان عطا شده، مى‏تواند كمال منفعت را در اين عالم كسب كرده و در آخرت از آن منفعت‏ها لذت ابدى ببرد، ولى در صورت تسليم شدن به غير خدا و عبادت شيطان و تواضع و خضوع و انقياد در برابر غير اللّه و در يك كلمه به فرموده قرآن مجيد در صورت سجده به غير خدا تبديل به يك موجود بهره‏دهى خواهد شد كه تمام منافع وجودى او را ديگران به نفع شكم و شهوت خود برده و در پايان كار جز دستى خالى و بدنى عريان و پرونده‏اى سياه و بارى از گناهان هم چون كوه‏ها چيز ديگرى براى او نخواهد ماند.

عمله‏هاى فرعون و نمرود و شداد و نرون و هيتلر و آتيلاها، در هر لباسى و عمله‏هاى طاغوت‏هاى زمان در انواع لباس‏ها، وزارت، وكالت، مقامات نظامى، اقتصادى و... از همين قبيل هستند، اينان با روح انقيادى كه از شياطين بزرگ به صورت دولت‏هاى ظالم و طاغوتى جلوه‏گرند، تمام منافع وجودى خود، اعم از منافع فطرى، عقلى، عاطفى، انسانى، علم و قدرت را در اختيار دستگاه بهره‏كشى ستمگران گذاشته و آنان با قدرت ايشان در سطح كره زمين به هر جنايت و خيانتى مشغول و روز و شب با ظلم بى‏حد و ستم بى‏پايان خود، بلايى نيست كه بر سر ملت‏هاى مظلوم و اموال و نواميس آنان در نياورند!

امروز نزديك به پانصد سال است از عمر استثمار غرب مى‏گذرد و نزديك به هزاران سال است از عمر استعمار بعضى قدرت‏هاى شرقى و دولت‏هاى ستمگر نسبت به ملت‏هايشان مى‏گذرد، در طول اين مدت ستمگران و زورگويان خائن و جنايت‏پيشگان حرفه‏اى به وسيله قدرت همين سجده كنندگان بر خويش و منقادان و مطيعان و متملقان و چاپلوسان، بر سر اين انسان‏هاى مظلوم چه بلاها آورده‏اند.

اين كه قرآن و آيين پاك الهى در هر زمان، پافشارى بر سجده به خدا و عدم سجده بر ديگران و بر غير خدا اعم از جماد و نبات و حيوان و انسان دارد، به خاطر اين است كه انسان تبديل به حيوان باركشى براى اهل ستم نگردد و به وسيله قدرت او بر ديگران و بر مظلومان ظلم نرود.

اينان كه وجودشان جز بهره دهى براى زورگويان چيزى ندارد، بفرموده قرآن در شب و روز برزخ دچار آتش غضب حق و در قيامت گرفتار عذاب شديدند:

[النَّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْها غُدُوًّا وَ عَشِيًّا وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ‏ أَشَدَّ الْعَذابِ* وَ إِذْ يَتَحاجُّونَ فِي النَّارِ فَيَقُولُ الضُّعَفاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعاً فَهَلْ أَنْتُمْ مُغْنُونَ عَنَّا نَصِيباً مِنَ النَّارِ* قالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُلٌّ فِيها إِنَّ اللَّهَ قَدْ حَكَمَ بَيْنَ الْعِبادِ] .

[عذابشان‏] آتش است كه صبح و شام بر آن عرضه مى‏شوند و روزى كه قيامت برپا شود [ندا رسد:] فرعونيان را در سخت‏ترين عذاب در آوريد.* و [ياد كن‏] هنگامى را كه در آتش با يكديگر نزاع و كشمكش مى‏كنند، پس ضعيفان به مستكبران مى‏گويند: ما [در دنيا] پيرو شما بوديم، آيا مى‏توانيد بخشى از اين آتش را از ما دفع كنيد؟* مستكبران مى‏گويند: هم اكنون همه ما در آتش هستيم، بى‏ترديد خدا [به عدالت و انصاف‏] ميان بندگان داورى كرده است.

خداوند مهربان به مصلحت بندگان و براى نجات ايشان از عذاب فردا و براى رهايى از بردگى نسبت به غير كه جز بهره‏دهى به نفع ظلم سودى ندارد، در قرآن مجيد انسان را از پرستش غير خود و سجده بر هر شيئى و هر كسى نهى اكيد فرموده كه سجده بر غير جز نكبت و خزى در دنيا و عذاب شديد در آخرت سودى ندارد!

[وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ‏] «2».

از نشانه‏هاى [ربوبيت و قدرت‏] او شب و روز و خورشيد و ماه است؛ نه براى خورشيد سجده كنيد و نه براى ماه، براى خدايى كه آنان را آفريد، سجده كنيد، اگر مى‏خواهيد فقط او را بپرستيد.

و در جاى ديگر درباره عبادت غلط و بى‏ثمر آنان‏كه تواضع به غير و اطاعت از بيگانه است، مى‏گويد:

[وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُهُمْ وَ لا يَضُرُّهُمْ وَ كانَ الْكافِرُ عَلى‏ رَبِّهِ ظَهِيراً] .

و به جاى خدا چيزهايى مى‏پرستند كه نه سودشان مى‏دهد ونه زيانشان مى‏رساند و كافر همواره بر ضد پروردگارش پشتيبان و يار [شيطان‏] است.

و نيز مى‏فرمايد:

[وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمنِ قالُوا وَ مَا الرَّحْمنُ أَ نَسْجُدُ لِما تَأْمُرُنا وَ زادَهُمْ نُفُوراً] .

و هنگامى كه به آنان گويند: براى رحمان سجده كنيد، مى‏گويند: رحمان چيست؟! آيا براى چيزى كه تو فرمان مى‏دهى، سجده كنيم؟ و [دعوت تو] بر رميدگى و نفرتشان مى‏افزايد.