پيروى از هواى نفس‏

كسى كه در دنيا براى هواى نفس خود، حمّالى كند، كسى كه در دنيا باربر ابليس است، چه فيضى از پروردگار عالم نصيب او شود؟ كسانى كه باربر هواى نفس و ابليس هستند، مشرك هستند، به علت اينكه معبودى را در درون خود، در برابر خدا تراشيدند:

«أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ»

معبود؛ يعنى آن موجودى كه بند اطاعت از خود را به گردن انسان مى‏اندازد.

البته به صورت اختيارى است. انسانى را كه پروردگار آفريده و او را كارگردانى مى‏كند، طبيعتاً بايد گوش به حرف حضرت حق باشد، اما حالا مى‏آيد رو از خدا بر مى‏گرداند و مطيع غير خدا مى‏شود. مطيع هواى نفس مى‏شود؛ يعنى خواسته‏هاى بى‏مهارى كه در ميدان باطن خود دارد، آنها را اطاعت مى‏كند، او مشرك است؛ يعنى آمده است در برابر پروردگار معبود ديگرى قرار داده است.

سزاى اطاعت از شيطان‏

از شياطين اطاعت مى‏كند، در برابر خدا انتخاب بت كرده است، نه فيضى در اختيار هواى نفس است و نه فيضى در اختيار شياطين است. كار هواى نفس ايجاد ضربه به انسان است.

«فَأَمَّا مَنْ طَغى‏* وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا* فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى‏»

كار شياطين اين است كه قرآن سند داده است.

«أُولئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ»

شياطين، انسان‏ها را به سوى دوزخ مى‏كنند؛ يعنى آن كسى كه دعوت شياطين را اطاعت مى‏كند، براى دوزخ خود را آماده مى‏كند كسى كه خواسته‏هاى بى‏مهار باطن خود را اطاعت مى‏كند، براى خود، ضرر و زيان فراهم مى‏كند.