در اين ماه وقتى با باطن، چشم، گوش و زبان كار شود، در نهايت ماه رمضان ماه لقا، قرب و وصال خدا مىشود و به جايى مىرسى كه در روز قيامت، از درى تو را وارد بهشت مىكنند كه غير از روزهداران، كسى را هم از آن در راه نمىدهند. به آنها مىگويند: شما بهشتى هستيد، اما از يك درب ديگر برويد. اين در، درى است كه پشت آن عالىترين مرتبه بهشت است، كه اختصاص به روزهداران دارد.
در ماه رمضان مىفهمى كه استعداد خودسازى را دارى تا بهترين درجات بهشت را به دست بياورى. از فرخى، عبد الواسع جبلى، بهمنيار و بقيه كه كمتر نيستى.
بنده مؤمن خدا هستى، داراى استعدادهاى ويژه كه ماه رمضان آنها را به تو نشان مىدهد كه مىتوانى شكوفا كنى و به عالىترين درجات انسانى و كمالات برسى و در قيامت، فردوس اعلى را تصرّف كنى، يعنى قدرتت به جايى مىرسد كه در دنيا شهوات انحرافى را شكست بدهى و همچنين زمينههاى اين امور را كه شيطانهاى انسى و جنّى هستند، كنار بزنى، در قيامت هم به درجههاى فردوس اعلى نائل شوى.
اين عنصر زمان است كه چنين آثار بابركتى را در بندگان خدا آشكار مىسازد:
|
مكن كارى كه بر پا سنگت آيو |
جهان با اين فراخى تنگت آيو |
|
|
چو فردا نامه خوانان نامه خونند |
تو وبنى نامه خود، ننگت آيو |
|