اما كسى كه در كنار اموالش دست بخشنده دارد و از گناه اجتناب مىكند، اين دليل بر آگاهى اوست. اگر آگاه نبود كه صدق معنى نداشت، ما جاده را براى او آسان و هموار مىكنيم، تا تمام كارهاى او به نتيجه برسد:
«فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى و اتَّقَى و صَدَّقَ بِالْحُسْنَى فَسَنُيَسّرُهُ لِلْيُسْرَى»
يك نتيجه آن بهشت است. دومين نتيجهاش محبوبيت بين مردم است. نتيجه ديگر، آبرومندى در بين جامعه است. خيلى نتيجه دارد كه قرآن آنها را بيان مىكند.
يكى از نتايج كار پاكانِ آگاه، محبوبيت در دل مردم است:
«إِنَّ الَّذِينَ ءَامَنُوا و عَمِلُوا الصلِحتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا»
تو اگر بنده پاك و آگاه من باشى، من عشق تو را در همه دلها پر مىكنم.
شما شايد حتى يك بار هم در خواب ابى عبداللّه عليه السلام را نديدهايد و نمىدانيد كه چه شكلى است، اما چرا اين قدر عاشق امام حسين عليه السلام هستيد؟ من يك روايت عجيبى ديدم، راوى به امام صادق عليه السلام مىگويد: مىخواهم چيزى خدمت شما بگويم، خجالت مىكشم، مثل اين كه براى من سنگين است.
حضرت عليه السلام فرمودند: در محضر امام زمانت، در اين گفتگوهاى مثبت، حيا نكن، بگو. گفت: اكنون كه اجازه داديد، مىگويم. يابن رسول اللّه! من همه شما را دوست دارم، اما حسين عليه السلام را بيشتر دوست دارم. يعنى حس مىكنم كه دلم نسبت به ايشان شكل ديگرى است.
امام صادق عليه السلام فرمود: ما نيز اين گونه هستيم. اين محبت، همان است كه در آيه مىگويد:
«سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا»
من، محبت تو را در دلها مىريزم.