تمايلات انسان و كشش روح او شخصيتش را مىسازد. آنها كه ميلشان به جانب معشوق ازل و ابد و روحشان وابسته به انبياء و اولياء است و از باطنشان به امير مومنان يا حضرت ابى عبد اللّه الحسين گرايش دارند، خدا و انبياء و ائمه نيز براى آنها شخصيتسازى مىكنند. مگر اصحاب امام حسين، عليه السلام، نيستند كه امام زمان وقتى شبهاى جمعه با يك دنيا ادب به زيارت حضرت ابى عبد اللّه مىرود خطاب به آنان مىگويد:
«بابى انتم و امى».
پدر و مادرم فداى شما باد!
اين چه شخصيتى است كه امام معصوم به ياران جد شهيدش مىدهد؟
مگر اينها كه بودند؟ اصلا چه اتفاقى در درون يك انسان روى مىدهد كه او را تبديل حضرت على اكبر مىكند؟ چطور يك انسان قمر بنى هاشم مىشود؟ چگونه يك كاسب مسلم بن عوسجه و ديگرى حبيب بن مظاهر مىشود؟
اين زندگىها و اين افراد بايد انگيزههاى تفكر براى ما باشند. راه خدا به وسيله فكر پيموده مىشود و انسان از راه فكر رنگ خدا و اولياى او را به خود مىگيرد.