سالها پيش دوستى داشتم از اهل دل كه حال عجيبى داشت و هر شب جمعه كه مىخواهم دعاى كميل بخوانم چهره او را به ياد مىآورم. او در دعاى كميل با صداى بلند گريه نمىكرد، ولى از باء بسم اللّه تا انتهاى دعا همانطور كه با ادب و آرام نشسته بود از تمام پهناى صورتش اشك بر پيراهنش مىريخت و به راستى به محبوب خود وصل بود.
برايم نقل كردند كه يك روز زمستانى پاى كرسى خانها نشسته بود و با يكى از مهمانانش صحبت مىكرد. در خلال گفتگوها، ناگاه سخن از مرگ به ميان آمد و مرد مهمان درباره سختى مرگ و اينكه مرگ فراق است و بريدن از علائق است و معلوم نيست آنطرف چه مىشود و چهكارمان مىكنند (و از اين دست حرفها كه ما هم مىزنيم) سخن گفت. ايشان هم تنها به او نگاه كرد تاحرفهايش تمام شد. بعد از او پرسيد: به نظر شما، مرگ خيلى سخت است؟ پاسخ داد: بله! گفت: در حالىكه مرگ خيلى راحت است. ببين! اينطورى است. بعد، سرش را روى كرسى گذاشت و درگذشت.
|
فرو شدن چو بديدى برآمدن بنگر |
غروب شمس و قمر را چرا زيان باشد؟ |
|
اين نمودى ديگر از ولايت جزئيه است كه به آن مرگ اختيارى مىگويند؛ يعنى خداوند اجازه مرگ را هم به دست خود انسان مىدهد تا هر وقت خواست برود. هرچند صاحبان چنين ولايتهايى به مقامى مىرسند كه آتش شوق آنقدر شعلهور مىشود مىشود كه ديگر نمىتوانند بمانند. به قول شاعر:
|
وعده وصل چون شود نزديك |
آتش شوق تيزتر گردد. |
|