پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

مرگ اختيارى‏

مرگ اختيارى‏


سال‏ها پيش دوستى داشتم از اهل دل كه حال عجيبى داشت و هر شب جمعه كه مى‏خواهم دعاى كميل بخوانم چهره او را به ياد مى‏آورم. او در دعاى كميل با صداى بلند گريه نمى‏كرد، ولى از باء بسم اللّه تا انتهاى دعا همان‏طور كه با ادب و آرام نشسته بود از تمام پهناى صورتش اشك بر پيراهنش مى‏ريخت و به راستى به محبوب خود وصل بود.

برايم نقل كردند كه يك روز زمستانى پاى كرسى خانه‏ا نشسته بود و با يكى از مهمانانش صحبت مى‏كرد. در خلال گفتگوها، ناگاه سخن از مرگ به ميان آمد و مرد مهمان درباره سختى مرگ و اين‏كه مرگ فراق است و بريدن از علائق است و معلوم نيست آن‏طرف چه مى‏شود و چه‏كارمان مى‏كنند (و از اين دست حرف‏ها كه ما هم مى‏زنيم) سخن گفت. ايشان هم تنها به او نگاه كرد تاحرف‏هايش تمام شد. بعد از او پرسيد: به نظر شما، مرگ خيلى سخت است؟ پاسخ داد: بله! گفت: در حالى‏كه مرگ خيلى راحت است. ببين! اين‏طورى است. بعد، سرش را روى كرسى گذاشت و درگذشت.

فرو شدن چو بديدى برآمدن بنگر

 

غروب شمس و قمر را چرا زيان باشد؟

     

 اين نمودى ديگر از ولايت جزئيه است كه به آن مرگ اختيارى مى‏گويند؛ يعنى خداوند اجازه مرگ را هم به دست خود انسان مى‏دهد تا هر وقت خواست برود. هرچند صاحبان چنين ولايت‏هايى به مقامى مى‏رسند كه آتش شوق آن‏قدر شعله‏ور مى‏شود مى‏شود كه ديگر نمى‏توانند بمانند. به قول شاعر:

وعده وصل چون شود نزديك‏

 

آتش شوق تيزتر گردد.

     

منبع
  • پایگاه عرفان