دعوت به قيام و حركت‏

خداوند در آيه 46 سوره سبأ مى‏فرمايد:

«قل إنما أعظكم بواحدة أن تقوموا للّه مثنى و فرادى ثم تتفكروا ما بصاحبكم من جنة إن هو إلا نذير لكم بين يدى عذاب شديد».

بگو: من شما را فقط به يك حقيقت اندرز مى‏دهم و آن اين‏كه دو دو و يك‏يك براى خدا قيام كنيد، سپس بينديشيد درباره رفيقتان محمّد كه هيچ گونه جنونى ندارد. او براى شما از عذاب سختى كه پيش روست جز بيم دهنده‏اى نيست.

خدا به همه بندگانش توصيه مى‏كند كه از سستى و بى‏حركتى و معطل بودن اعضا و جوارح ظاهرى و باطنى دست بردارند و براى او قيام كنند.

اين قيام به معنى برخاستن و بلند شدن از جاست و مراد از آن اين است كه انسان تمام موجوديت خود را فقط براى خدا به كار بگيرد؛ يعنى نيت كند، اراده كند، طرحش را بريزد، و آماده به كار گرفتن نعمت‏هاى خدا در راه او شود؛ چون هر نعمتى از نعمت‏هاى خدا كه به كار گرفته نشود چراغش خاموش مى‏شود و تباه مى‏گردد؛ مثلا، اگر عقل به كار گرفته نشود و بيكار بماند، مى‏ميرد. وجدان نيز اگر بيكار بماند، پوچ مى‏شود.

سرى هم كه عقل در آن جريان نداشته باشد در حكم دم حيوانات است و براى آن بدن هيچ فايده‏اى ندارد.

اما، پس از آن‏كه انسان همه موجوديت خويش را در دايره كار و كوشش و فعاليت براى خدا گرد آورد و آماده شد، بايد تفكر كند:

«ثم تتفكّروا».

انسان بايد فكر كند تا بتواند نعمت‏هاى بيرونى و درونى‏اش را، از نعمت بعثت انبياء الهى گرفته تا نعمت زبان و دست و گوش و شكم و شهوت و چشم و ....، همسو كرده و همه را در مسير معين و براى رسيدن‏ به هدف معينى به جريان بيندازد تا بتواند خود را در راه حق قرار دهد و به خدا متصل سازد. قرآن مى‏فرمايد:

«قل إنما أنا بشر مثلكم يوحى إلى أنما إلهكم إله واحد فمن كان يرجو لقاء ربه فليعمل عملا صالحا و لا يشرك بعبادة ربه أحدا».

بگو: جز اين نيست كه من هم بشرى مانند شمايم كه به من وحى مى‏شود كه معبود شما فقط خداى يكتاست؛ پس كسى‏كه ديدار پاداش و مقام قرب پروردگارش را اميد دارد، بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ‏كس را در پرستش پروردگارش شريك نكند.

اين آيه به صراحت تكليف انسان را معين مى‏كند؛ يعنى هركس به راستى به خدا اعتاد دارد بايد خود را در راه حق قرار دهد و عمل صالح- كه همان به كارگيرى نعمت‏هاى خدا را راه حق است‏انجام دهد.