تبديل خواسته حق به خواسته ديگر

حضرت حق از بنى‏اسرائيل خواست كه فروتنانه وارد دروازه منطقه مقدس شوند يا به معناى ديگر از آنان خواست كه نسبت به توحيد و نبوت و تورات و خلاصه آئين الهى و فرهنگ حق كه دروازه ورود به رشد و كمال و تربيت و فلاح و سعادت دنيا و آخرت است نهايت فروتنى و تواضع نشان دهند و تواضع به آن هم در گرو پذيرفتن دين و ملزم بودن به لوازم آن و عمل به دستورات و فرمان‏ها آن با حالتى مخلصانه و عاشقانه است، و نيز از آنان خواست نسبت به گناهان گذشته خود توبه جدى كنند و غفران و آمرزش بخواهند تا خدا هم آنان را مورد مغفرت و آمرزش قرار دهد.

آنان عمل به آئين الهى و تن دادن به دستورات حق و توبه و رجوع به خدا را با گناه و معصيت و هوا و هوس و آرزوهاى بيجا و حرص و طمع كه در صورت قرار نداشتن در مدار تقوا بر اثر شهرنشينى و وسائل پر فريب و غرورش عارض انسان مى‏شود جابه‏جا كردند، اين جابه‏جائى و تبديل خوبى‏هاى اصيل به زشتى‏هاى خطرزا و مهلك از سنگين‏ترين گناهانى است كه به دست بشر انجام گرفته و مى‏گيرد و گاهى آثارش يك جامعه يا نسل‏هائى را در تاريخ تحت تأثير قرار مى‏دهد!

اين جابه‏جائى كار ستمكاران است و چون پس از اتمام حجت خدا و نزول وحى و بعثت پيامبران و ثبوت ولايت اوليا و با چشم باز انجام مى‏گيرد انجام دهنده را مستحق عذاب استيصال در دنيا و عذاب دردناك ابدى در آخرت‏ مى‏نمايد و از اين كه دو بار جمله ظَلَمُوا در آيه شريفه تكرار شده مى‏فهميم كه عذاب الهى چه در دنيا و چه در آخرت ويژه اين قبيل ستمكاران از مردم است، و اين قانون يعنى عذاب ستمكاران قانونى است كه استثنا نمى‏پذيرد و صيادى است كه در هر روزگاى صيد خود را به دام مى‏اندازد و هر گونه راه فرارى را به روى او مى‏بندد و روزنه‏اى براى دفع آن نمى‏گذارد.

وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ:

و ستمكاران را به كيفر آن كه همواره نافرمانى مى‏كردند به عذابى سخت گرفتيم.

فَأَتَى اللَّهُ بُنْيانَهُمْ مِنَ الْقَواعِدِ فَخَرَّ عَلَيْهِمُ السَّقْفُ مِنْ فَوْقِهِمْ وَ أَتاهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ: ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُخْزِيهِمْ ....

پس خدا بنيانشان را از پايه و اساس ويران كرد، و سقف خانه‏هايشان را از بالاى سرشان بر آنان فرو ريخت و از جائى كه درك نكردند عذاب به سويشان آمد سپس روز قيامت رسوايشان مى‏كند.