يك بار، بالاى سر عالمى حاضر بودم كه 94 سال در اين دنيا زندگى كرده بود و در حال احتضار داشت نفسهاى آخر عمرش را مىكشيد. خدا او و همه بندگانش را بيامرزد! همچنانكه كنار بالينش نشسته بودم، در ذهنم باطن كارهايش را با رواياتى كه درباره وضعيت محتضر و سختى جان كندن وارد شده تطبيق مىدادم. البته، اين بزرگوار عالمى صاحبدل و از نظركردگان حضرت سيد الشهدا، عليه السلام 7 و از پاكان روزگار بود و نسلهايى كه او را در طول نود سال زندگىاش ديده بودند از وى به نيكى ياد مىكردند.
آن روز عالم ديگرى نيز بر بالين او و كنار من نشسته بود. در همان لحظاتى كه من داشتم به روايات فكر مىكردم ايشان خطاب به من گفت:
اين لحظه، لحظه بسيار سخت و مشكل و خطرناكى است. (دقيقا سه كلمه سخت و مشكل و خطرناك را به كار برد). گفتم: البته نه براى چنين كسى. گفت: چطور؟ گفتم: همه مردم اين شهر و خود من كه سى سال است او را مىشناسم، شهادت مىدهيم كه اين مرد 94 سال در راه خدا و پيغمبر و اهل بيت و قرآن تلاش كرده و با زبان پاكش سه نسل از مردم اين شهر را هدايت كرده است. آيا باوركردنى است كه خدا و اهل بيت در اين زمان كه او در حال احتضار است و به يارى آنها نياز دارد، به حال خود رهايش كنند؟ مگر مىشود كسى 94 سال در پى خدا بدود ولى خدا سربزنگاه او را رها كند و بگويد مرحمت عالى زياد!؟
ناگهان، اين عالم چنان گريه كرد كه گويى از خواب يگران بيدار شده است. بعد به من رو كرد و گفت: من تازه بيدار شدم و فهميدم چه خبر است!
بگذاريم مردم هرچه مىخواهند بگويند، بگذاريم قوموخويشها و همسايهها هرچه دلشان خواست حرف بزنند، حرف مردم هيچوقت تمام نمىشود و رضايت آنان هيچوقت بالتّمامه جلب نمىشود. مگر مردم پشت سر پيامبران و ائمه و بندگان خوب خدا هميشه حرفهاى خوب زدند و همه ياروياور و پشتيبان آنها بودند؟ [11] ما نيز بايد در پى تحصيل رضاى خدا باشيم و اين را بدانيم كه هركس رنگ خدا را داشته باشد به سرزنش و سخره مردم گرفتار است و هميشه عدهاى در قفايش سخنان ياوه مىبافند و حتى گاهى او را به اشكال عجيب و غريبى تهييج مىكنند تا به رنگ آنان درآيد؛ مثلا، به او مىگويند عموزادهات پنج سال نيست به تهران آمده و الان برسازى مىكند، اما تو مثل او زرنگ نيستى و هنوز در يك خانه كوچك به لقمهاى نان و پنير قانعى. راست هم مىگويند. ما مانند آنها زرنگ نيستيم، اما از سويى، زرنگترين مردم عالم هستيم، زيرا به قدرتى وابسته هستيم كه پايانى ندارد. همين كه لطف او با ما و دست او بر سر ما باشد كافى است و بيش از اين چيزى نمىخواهيم.
|
تو با خداى خود انداز كار و دل خوش دار |
كه رحم اگر نكند مدعى خدا بكند. |
|
همين كه مىتوانيم در هر زمانى و براى هر مسألهاى با او خلوت كنيم و مسائلمان را با او مطرح كنيم، همينكه مىتوانيم از زخمزبانها به او پناه ببريم و به تأسى از مولايمان عرضه بداريم:
«إلهى و ربى من لى غيرك»
اى پروردگار و مولاى من! جز تو چه كسى را دارم؟
كافى است. ما غير از خدا كسى را نداريم، چون كسانى كه با ما هستند و خيلى صادقانه هم به ما محبت مىكنند و قصد ظلم و نيرنگ و فتنهاى هم ندارند، تا ابد نمىتوانند با ما همراه باشند؟ نهايت لطفى هم كه مىتوانند به ما بكنند اين است كه جنازهمان را تنها نگذارند و فاتحهاى بفرستند و بگويند فلانى آدم خوبى بود. اما سر آخر، همانها كمك مىكنند تا زن وبچه و عروس و دامادمان از سر مزارمان برخيزند و به خانههايشان برگردند. بعد از آن، چه مىتوانند برايمان انجام دهند؟ هيچ! اما وقتى انسان با پروردگارش همراه باشد، خدا نيز هميشه با او خواهد بود و عنايات و الطاف خود را شامل حال او خواهد كرد. مهم اين است كه انسان راه را پيدا كند و بر كوى محبوب واقعى خيمه بزند. در غير اين صورت، هر كارى كه انجام دهد و هر قدر كه در دنيا زرنگ باشد كارش از اين چند جمله خارج نيست كه بهلول روزى بر ديوار كاخ هارون الرشيد نوشت:
«رفعت الطين و وضعت الدين، رفعت الجصّ و وضعت النصّ، إن كان من مال غيرك فقد ظلمت و اللّه لا يحب الظالمين، و إن كان من مالك فقد اسرفت و اللّه لا يحب المسرفين».