مرورى بر آيات 151 و 152 سوره انعام‏

تامل در اين آيات بر موضوع حقانيت قرآن بيش از پيش صحه مى‏گذارد.

زيرا خداوند در اين آيات به نه برنامه اشاره فرموده است كه از دقت در آن‏ها جز حق بودن قرآن چيز ديگرى به دست نمى‏آيد:

«قل تعالوا أتل ما حرم ربكم عليكم ألا تشركوا به شيئا و بالوالدين إحسانا و لا تقتلوا أولادكم من إملاق نحن نرزقكم و إياهم و لا تقربوا الفواحش ما ظهر منها و ما بطن و لا تقتلوا النفس التى حرم اللّه إلا بالحق ذلكم وصاكم به لعلكم تعقلون* و لا تقربوا مال اليتيم إلا بالتى هى أحسن حتى يبلغ أشده و أوفوا الكيل و الميزان بالقسط لا نكلف نفسا إلا وسعها و إذا قلتم فاعدلوا و لو كان ذا قربى و بعهد اللّه أوفوا ذلكم وصاكم به لعلكم تذكرون».

بگو: بياييد تا آنچه را پروردگارتان بر شما حرام كرده بخوانم: اين‏كه چيزى را شريك او قرار مدهيد، و به پدر و مادر نيكى كنيد، و فرزندانتان را از ترس تنگدستى نكشيد، ما شما و آنان را روزى مى‏دهيم، و به كارهاى زشت چه آشكار و چه پنهانش نزديك نشويد، و انسانى را كه خدا محترم شمرده جز به حق نكشيد؛ خدا اين‏گونه به شما سفارش كرده تا بينديشيد.

و به مال يتيم كز به روشى كه نيكوتر است نزديك نشويد تا به حدّ بلوغ بدنى و عقلى خود برسد، و پيمانه و ترازو را براساس عدالت و انصاف كامل و تمام بدهيد؛ هيچ‏كس را جز به اندازه توانش تكليف نمى‏كنيم؛ و هنگامى كه سخن گوييد، عدالت ورزيد هرچند درباره خويشان باشد، و به پيمان خدا وفا كنيد؛ خدا اين‏گونه به شما سفارش كرده تا پند گيريد.

آيه نخست با عبارت «قل تعالوا ما حرّم ربّكم عليكم» آغاز مى‏شود.

يعنى حبيب من، به مردم بگو بيايند. البته، نه آمدنى از نوع آمدن با پا- زيرا وقتى آن‏ها با پا مى‏آمدند، به گفته قرآن در جلسات شبانه‏شان عليه پيغمبر توطئه مى‏كردند و مى‏گفتند اين فرد انسان دروغ‏پردازى است و هنر دروغ‏پردازى قوى‏اى دارد  بلكه آمدنى با دل و با عقل. كسى كه با دل و عقل به جانب قرآن مى‏آيد به يقين دلداده قرآن مى‏شود و عقلش تسليم كتاب خدا مى‏گردد؛ مثل امير المؤمنين، فاطمه زهرا، سلمان، مقداد، عمار، سميه، ياسر، ابو رافع، حمزه سيد الشهداء و ... اين عده عاقلانى بودند كه با گوش عقل به آيات قرآن گوش مى‏سپردند و با قدرت قلب‏ آيات را دريافت مى‏كردند. براى همين، تسليم كتاب خدا بودند و به هر قيمتى شده به دستورات قرآن عمل مى‏كردند و از عمل به كتاب خدا لذت هم مى‏بردند.