عقل، اميد، توكل‏

همه اولياى پروردگار سعى داشته‏اند در تمام لحظات زندگانى پربركت خود اميد داشته باشند و توكل‏شان را به خداوند از دست ندهند. با اين اعتقاد كه پروردگار مهربان عالم براى رسيدن افراد به رشد و كمال شايسته انسانى و مقامات الهى، به منظور اتصال به فيض‏هاى ربانى، همه امكانات لازم  را در دسترس آنان قرار داده است.

به‏علاوه، خداوند بزرگ امر فرموده است براى دستيابى به اين مراتب، بندگان با دلگرمى و شوق قدم در راه بگذارند و از امكانات موجود خود استفاده كنند و مطمئن باشند يا در دنيا يا در آخرت به آنچه شايسته آنند مى‏رسند. براساس تعاليم قرآن، با وجود امكانات لازم براى رسيدن انسان به سعادت، دلسردى و نااميدى برابر با كفر است. در نتيجه، اميدوارى نوعى ايمان باطنى و نااميدى كفر باطنى محسوب مى‏شود.