راه نجات انسان، الگو قرار دادن انبيا در زندگى‏

در قرآن مجيد، منظور از حيات، مجموعه روابط انسان با آفرينش است. اگر اين مجموعه روابط، مطابق با حيات انبيا خدا باشد، انسان در دنيا مورد لطف و عنايت حق است و در آخرت هم اهل نجات مى‏شود، و اگر اين مجموعه روابط، مطابق با زندگى انبيا نباشد، او دنيايى پر از اضطراب و تضاد پيدا مى‏كند؛ چنان‏كه اكنون پيدا كرده است، و در آخرت هم گرفتار عذاب، درد و رنج مى‏شود، به حدى كه ما فوق آن تصوّر نمى‏شود.

اين كه به چه علت قرآن مجيد زندگى انبيا را اصيل‏ترين و ريشه‏دارترين زندگى‏ها مى‏داند، قرآن كريم پاسخ آن را در آيات زيادى در يك كلمه خلاصه مى‏كند، كلمه‏اى كه بعد از واژ الله، قرآن مجيد مقدس‏تر، مبارك‏تر، مؤثرتر و پرنتيجه‏تر از آن واژه از نظر مصداق خارجى و مفهوم عقلى در واژگان ندارد؛ يعنى واژه عبد، و در جايى كه مى‏خواهد پيغمبر اكرم برترين مخلوق خداوند متعال را در عالى‏ترين چهره معرفى كند، او را با اين واژه مورد خطاب قرار مى‏دهد.