بهره‏بردارى از عشق به حسين عليه السلام‏

بياييد از عاشورا و از ايامى كه تناسب با حضرت سيدالشهدا عليه السلام دارد، مثل خودش، بهترين استفاده را بكنيم. اين را خيلى راحت مى‏شود پياده كرد. من نمى‏دانم شهر همدان مثلًا چقدر جمعيت دارد، بر فرض، با اطرافش دويست هزار نفر داشته باشد. اين دويست هزار مرد و زن و بچه، روز عاشورا يك عشق جوشان خودآگاه و ناخودآگاه نسبت به ابى‏عبدالله عليه السلام دارند. ما بياييم و رابطه‏اى بين اين دويست هزار نفر برقرار كنيم، و بگوييم: اى دويست هزار نفرى كه به عشق حسين عليه السلام در روز عاشورا آمده‏ايد! هر كجا؛ در جلسه، مسجد، محراب، منبر و در خانه هستيد، صندوقى به نام ابى‏عبدالله عليه السلام بگذاريد، و هر كدام هم پانصد تومان در آن صندوق بياندازيد. در مقابل آن عشق جوشان، همه حاضر هستند اين پانصد تومان را بدهند. اين پول‏ها كم‏كم از طريق عشق جوشان به حسين عليه السلام، صد ميليون تومان مى‏شود. با اين صد ميليون تومان كداميك از هدف‏هاى حسين عليه السلام را نمى‏شود پياده كرد؟ كدام نشريه را نمى‏شود مجانى در سطح جهانى پخش كرد؟ كدام مريض را نمى‏شود به عشق أبى عبدالله عليه السلام معالجه كرد؟ كدام خانواده را نمى‏شود تربيت كرد؟ كدام ورشكسته را نمى‏شود نجات داد؟ كدام يتيم را نمى‏شود رسيدگى كرد؟ از عاشوراى به اين مهمى، ما چه استفاده‏اى مى‏كنيم؟ به راستى، ما از مردمى كه در مذهب اسماعيليه‏ «1» هستند، خيلى كمتر داريم كار مى‏كنيم.