ديگردوستى اهل‏ايمان‏

آيات قرآن آثار ديندارى واقعى را در سه طايفه با نام و بى‏نام بيان مى‏كند. يكى در وجودِ انبيا و پيامبران، و يكى را هم در وجودِ ائم طاهرين عليهم السلام، و يكى را هم در وجودِ گروهى كه خود حضرت حقّ از آن‏ها تحت عنوان مؤمنين؛ يعنى آن‏هايى كه به ديندارى واقعى قبول دارد، ياد مى‏كند، و با توجّه به آثار مثبت و با بركتى كه در ديندارى هست، از همه مردان و زنان همه دعوت مى‏نمايد كه اينان را در ديندارى سرمشق خود قرار بدهند.

البته، قرآن مجيد مى‏گويد، اگر آن‏ها بخواهند ساختمان حيات خود را به صورت مستقيم بالا ببرند، و اگر آن‏ها نخواهند چنين كنند و اين دعوت من را قبول كنند، اين افراد را سرمشق زندگى قرار نخواهند داد. امّا اگر آنان اين افراد را سرمشق قرار ندهند، بيگانه و جداى از سرمشق نمى‏مانند؛ بلكه ابليسان، شياطين و فرعونيان تاريخ مى‏آيند و خود را سرمشق آنان قرار مى‏دهند و خود و فرهنگشان را بر آنان تحميل مى‏كنند؛ ساختمان انسانيت آن‏ها را در معرض هجوم قرار مى‏دهند و آن را تخريب مى‏كنند و از آنان موجودى بى‏ارزش، پوك و بدون بنيان به وجود مى‏آورند، و اين چنين فضاى حياتشان آلوده مى‏شود؛ از فتنه، فساد و نا امنى پر مى‏شود و هم آنان دچار شرّ يكديگر مى‏شوند. متن آيه اين است: وَ يُذيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ‏ ؛ يعنى آن‏ها گرفتار همديگر مى‏شوند و مرتب از هم ضرر و زيان مى‏بينند.

اگر مهلت باشد و آنان از بى‏دينى پشيمان بشوند كه در آن فضاى مهلت، مى‏شود جبران ورشكستگى‏ها را كرد؛ اما اگر مهلت تمام بشود، ديگر راهى براى جبران ورشكستگى نيست و آن‏ها به اسارتِ عذاب دنياى بعد در مى‏آيند.

در آن‏جا هم مى‏بينيم كه تمام اين عذاب‏ها ساختِ خودمان بوده كه بين آن عذاب‏ها و ما، پوششى به نام دنيا قرار داشته است. اين خيمه را كه بلند بكنند؛ يعنى دنيا را تغيير بدهند و به عالمِ آخرت برگردانند، عذاب‏هاى ساختِ خودمان، ما را به اسارت خواهند گرفت.

اميرمؤمنان عليه السلام در نهج‏البلاغه مى‏فرمايد: اسيرى خواهيد شد كه اين اسير آزادى و نجات ندارد. «2» سخن جالب ديگرى هم اميرمؤمنان عليه السلام دارد. حضرت‏ مى‏فرمايد: مجموع گناهان بشر، براى هر بشرى، براى هر خانواده‏اى و براى هر جامعه‏اى، يك مَركب چموش است.  اميرمؤمنان عليه السلام آنچه را كه مى‏ديده، مى‏گفته است؛ اين حقايق براى اميرمؤمنان عليه السلام روشن و معلوم بوده است.