پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

مهرورزى امير مؤمنان عليه السلام با پيرمرد مسيحى كورى كه گدايى مى‏كرد

مهرورزى امير مؤمنان عليه السلام با پيرمرد مسيحى كورى كه گدايى مى‏كرد

در زمان حكومت اميرمؤمنان عليه السلام و در اوج قدرت آن، روزى حضرت داشت تنها با غلامش قنبر در كوفه حركت مى‏كرد كه در مسيرى ديد پيرمرد مردى با محاسن سفيد نشسته و دارد گدايى مى‏كند. خيلى ناراحت شد. در همان جا، بغل پيرمرد نشست و گفت: پدر! وقار شما، سن شما و محاسن سفيد شما اقتضاى گدايى نمى‏كند. شما آبرو داريد. شما آقاييد. با اين گدايى، به آبرو و به آقايى‏تان لطمه مى‏خورد. پيرمرد گفت: آقا! كارمند وزارت دارايى بودم كه پير و كور شدم. وزير دارايى، على بن ابى‏دافع، يك روز من را خواست و گفت: آقا! ديگر از دست تو كارى برنمى آيد، پس به سلامت برو. به خدا قسم، على مى‏خواست مثل مادر داغديده گريه كند. آدم‏هاى ديندار خيلى دل نازك هستند. به قنبر فرمود: برو على بن ابى‏دافع را بردار و پيش من بياور. قنبر رفت و به وزير دارايى گفت: على با تو كار دارد. على بن ابى‏دافع دوان دوان آمد. حضرت به او گفت: تا وقتى اين پيرمرد جان داشت و بدنش سالم بود، از او كار كشيدى، وقتى هم كه كارى از او برنمى‏آمد، بيرونش كردى. الان او با زن و بچه‏اش چكار بايد بكند. آيا خوب است كه يك نفر را اين جور به خاك سياه نشانده‏اى؟ ابن‏ابى‏دافع گفت: على جان! اين آدم سر پا بود و كار هم خوب مى‏كرد. ولى اكنون او ديگر توان كار ندارد. در ضمن، مسيحى هم هست. حضرت گفت: من به دينش كار ندارم. حالا زن و بچ او از كجا بياورند بخورند؟ الان اگر بچه اين پيرمرد، دخترش، دامادش، عروسش و نوه‏هايش بگويند، بابا بزرگ! ما مى‏خواهيم كه امشب مهمانى به خان شما بياييم، او چقدر بايد خجالت بكشد. چه جورى به اين‏ها بگويد كه نيايند. حضرت به آن پيرمرد گفت: وقتى سرپا بودى، چقدر حقوق مى‏گرفتى؟ او گفت: على جان! اين مقدار حقوق مى‏گرفتم. حضرت فرمود: با اين مقدار حقوق، زندگى‏ات كاملًا تأمين مى‏شد؟ پيرمرد گفت: آرى، على جان!

همان جا حضرت به ابن‏ابى‏دافع گفت: اسمش را بنويس و تا زنده است حقوقش را بده.

ديندار نسبت به كارافتاده‏ها، بى‏اعتنا نيست و مى‏گويد، اگر اين‏كارفتاده، ادارى است، حقوق بازنشستگى دارد و از اين راه تأمين مى‏شود، و اگر او ادارى نيست و حقوق بازنشستگى ندارد، بر منِ ديندار واجب شرعى است كه زندگى او و زن و بچه‏اش را از سهم زكات، از سهم خمس، از صدقه، از انفاق اداره بكنم؛ يعنى بايد نگا هر مؤمنى به هم انسان‏ها، نگا به عنوان بندگان خدا باشد. در بين اين بندگان خدا هم يهودى، مسيحى، آشورى و زرتشتى وجود دارد. ديندار نان‏رسان است؛ ديندار آدم مهربانى است؛ ديندار آدم با محبتى است.

 

منبع
  • پایگاه عرفان