در زمان حكومت اميرمؤمنان عليه السلام و در اوج قدرت آن، روزى حضرت داشت تنها با غلامش قنبر در كوفه حركت مىكرد كه در مسيرى ديد پيرمرد مردى با محاسن سفيد نشسته و دارد گدايى مىكند. خيلى ناراحت شد. در همان جا، بغل پيرمرد نشست و گفت: پدر! وقار شما، سن شما و محاسن سفيد شما اقتضاى گدايى نمىكند. شما آبرو داريد. شما آقاييد. با اين گدايى، به آبرو و به آقايىتان لطمه مىخورد. پيرمرد گفت: آقا! كارمند وزارت دارايى بودم كه پير و كور شدم. وزير دارايى، على بن ابىدافع، يك روز من را خواست و گفت: آقا! ديگر از دست تو كارى برنمى آيد، پس به سلامت برو. به خدا قسم، على مىخواست مثل مادر داغديده گريه كند. آدمهاى ديندار خيلى دل نازك هستند. به قنبر فرمود: برو على بن ابىدافع را بردار و پيش من بياور. قنبر رفت و به وزير دارايى گفت: على با تو كار دارد. على بن ابىدافع دوان دوان آمد. حضرت به او گفت: تا وقتى اين پيرمرد جان داشت و بدنش سالم بود، از او كار كشيدى، وقتى هم كه كارى از او برنمىآمد، بيرونش كردى. الان او با زن و بچهاش چكار بايد بكند. آيا خوب است كه يك نفر را اين جور به خاك سياه نشاندهاى؟ ابنابىدافع گفت: على جان! اين آدم سر پا بود و كار هم خوب مىكرد. ولى اكنون او ديگر توان كار ندارد. در ضمن، مسيحى هم هست. حضرت گفت: من به دينش كار ندارم. حالا زن و بچ او از كجا بياورند بخورند؟ الان اگر بچه اين پيرمرد، دخترش، دامادش، عروسش و نوههايش بگويند، بابا بزرگ! ما مىخواهيم كه امشب مهمانى به خان شما بياييم، او چقدر بايد خجالت بكشد. چه جورى به اينها بگويد كه نيايند. حضرت به آن پيرمرد گفت: وقتى سرپا بودى، چقدر حقوق مىگرفتى؟ او گفت: على جان! اين مقدار حقوق مىگرفتم. حضرت فرمود: با اين مقدار حقوق، زندگىات كاملًا تأمين مىشد؟ پيرمرد گفت: آرى، على جان!
همان جا حضرت به ابنابىدافع گفت: اسمش را بنويس و تا زنده است حقوقش را بده.
ديندار نسبت به كارافتادهها، بىاعتنا نيست و مىگويد، اگر اينكارفتاده، ادارى است، حقوق بازنشستگى دارد و از اين راه تأمين مىشود، و اگر او ادارى نيست و حقوق بازنشستگى ندارد، بر منِ ديندار واجب شرعى است كه زندگى او و زن و بچهاش را از سهم زكات، از سهم خمس، از صدقه، از انفاق اداره بكنم؛ يعنى بايد نگا هر مؤمنى به هم انسانها، نگا به عنوان بندگان خدا باشد. در بين اين بندگان خدا هم يهودى، مسيحى، آشورى و زرتشتى وجود دارد. ديندار نانرسان است؛ ديندار آدم مهربانى است؛ ديندار آدم با محبتى است.